उस्वास काडुंक जायना (I can't breathe)

[कविता] उस्वास काडुंक जायना (I can't breathe)

कवी म्हळ्यार कोण? सब्ध गुंतून प्रास गडसून वोळी रचपी? वा ताच्याकी चडीत कितेंय आसा? हें प्रश्न ’कविता’ म्हणून बरंवच्या दरेकल्यान अपणाक विचार्ची गर्ज आसा. कवी काल्पनीक बरवपी न्हय, हकीगतेक पयलें पळेतलो; कवी वोगो न्हय, कवी जागो. कविची पयली जवाभदारी प्रश्न विचार्ची. आनी जेदनां पासून त्या प्रश्नाक जवाब मेळाना तेदोळ पासून तो प्रश्न विचारून आसता.

आयलेवार कोरोना म्हळ्ळ्या पिडेक लागून सगळ्यान वाचुंक मेळच्यो कविता हेच विश्याचेर. तांतूं कितेंच नवें ना. ह्या पिडेच्या बंधिखानेंत सयत संस्रांत मनशापणाक लजेर घाल्चीं जायतीं घडितां घडलीं; आमच्या देशांत एका हसतीन मनशापणाक‌च लजेर घालें, अमेरिकांत घड‌ल्लें हें घडीत कांय अख्ख्या संस्राक लजेर घालुंक लागलें म्हणतकच, तंईळ‌नाडांत सयत हाच्याकी भिरांकूळ तशेंच किर्कोळ कर्नेंनी मनशापणाक लजेर घालें. कवी जो - अपणाक, अपल्यांक म्हणून ल्हान चिंतचो न्हय, कवी जो - गडी उत्रोन, मनशापणाचेर जांवच्या हल्ल्याक स्पंदन कर्चो, आनी त्या हल्ल्याक विरोद कर्चो. आनी हेच चिंतपाक लागून ही कविता ’मयन्याची कविता’ इनामाक फावो जाता.

[कविता] उस्वास काडुंक जायना (I can't breathe)

काजुल्याचो उज्वाड, पाटलो काळोक नाका

कोगूळेचो अवाच, तिचो रंग नाका

सावळी काळी, कातिचा रंगाची पर्वाना

गोमट्याचेर पांय नाका

म्हाका ’उस्वास काडुंक जायना’

’मोमो सेल्लर’ ’चिंकीस’ ’चैनीस’

रुकाक लागल्ली बेंदर न्हय

भागिंतलीं वेग-वेगळीं फुलां तीं

गोमट्याचेर पांय नाका

म्हाका ’उस्वास काडुंक जायना’

मुसलीम, हिंदू, तांचो गांव कळीत ना

सोसायटिंत आमचीं मात्र

भुकेल्ल्या पोटाक, जात-जाग्याची खोट

गोमट्याचेर पांय नाका

म्हाका ’उस्वास काडुंक जायना’

होकाल पळे गोरी, बापय‌चेर गेल्या

नोवरो काळो फातर, अवय‌चें कुटम काळें

मोगाच्या केंडाक..रंगाचो गोबोर

गोमट्याचेर पांय नाका

म्हाका ’उस्वास काडुंक जायना’

तेंच वारे, माती वा उजो

अज हांव, फाल्या तूं, पोर्वां तीं

मेल्या उपरांत सर्व ’मोडीं’ वा 'डेड-बाडी'

गोमट्याचेर पांय नाका

म्हाका ’उस्वास काडुंक जायना’

[ज्यून, २०२०]