ಕವಿತಾकविताPoem

पखवाज [- माया अनील खरंगटे]

[कविता] पखवाज [- माया अनील खरंगटे]

दोन तोंडांचें पखवाज म्हळ्यार दोन‌यी कुशिंनी मार खावंक आसचें एका आसतुरेक. समाजेची दसतूर कशी म्हळ्यार पिक्या पोकायेचेर सुरी पाडुंदी वा चुरियेचेर पिको पोपाय पडुंदी, पूण खातर्न घेवंक आसचें पिक्य पोपायेक‌च. हांगासर एका असतुरेक वेवेगळ्या संधर्भार भगुंक आसचेविशीं थोड्याच उत्रांनी गुंडायेचो आटोव केल्लो दिसून येता. समजुंक गेल्लेपरीं कवितेची तांक मतीक सुसतता.

बाय माया खरंगटे गोंयची नाम्नेची कवी. कथाकार आनी कादंबरिकार. तिच्या कवितेंनी सयत लिपून आसच्यो काणियो अपुर्भायेच्यो मात्र न्हय, चड काळ पऱ्यांत यादिंत उर्चेतसल्यो म्हणच्याक ही कविता कांय गवाय दीत. बाकिचें तुजेर सोडतां.

[कविता] पखवाज [- माया अनील खरंगटे]

पखवाज

अस्तुरे तूं पखवाज दोन तोंडाचें

दोनय वटेन जिवीतभर वाजवपाचो

ल्हानपणांत आवय बापायन

उपदेशामृत पीवयलें

समजावणेच्या नावाखाला

पखवाज तुजो वाजयलो

तरणाटे पणाचो हुंबरो तुंवें

समाज हावक्याक भीत हुपलो

तूं चली भुरगें म्हणत - म्हणत

पखवाज तुजो वाजयलो

लग्नवेदीर चडयतना तुका

भांगरा - शिंगरानी नटयलें

वयर हुबय घरची घुडी म्हणत

पखवाज तुजो वाजयलो

घरकाराचीं तिरकसपणा

भुरग्यांचीं भुरगेपणा

ताल सूर तांचो सांबाळटना

पखवाज तुजो वाजयलो

दोनय वटच्यान पींजसर

पखवाज तुजो वाजयलो

वाजय वाजय वाजायलो

वाजय वाजय वाजायलो

- माया अनील खरंगटे. [दसेंबर, २०१९९]