ಕವಿತಾकविताPoem

हंपी [माया अनील खरंगटे]

हंपी एक असलो गांव, थंयचर प्राचीन भारत संसकृतेची वळोक तशेंच झळक लाभता. हांगासर आसचीं एकेक भांदपां, इमाजी, पुतळ्यो एकेक कविता जशें उभ्यो केल्यात देकून देस विदेशांतलो कांय लोक ह्या गांवाक भेट दिता.

जेदनां सोभाय आसता थंयचर कवियी आसता आनी ताची काव्यनदर‌यी आसता. हंपिविश्यांत कांय कविंनी जायतीं कविता घडल्यांत आसुयेता पूण ही कविता वेगळेच सुराची, वेगळ्याच नादाची म्हळ्ळें एकेक व्हळ वाचताना तुमकां गमतेलें.

बाय माया अनील खरंगटे गोंयची नामणेची कवयत्री तशेंच एक मोगाळ काण‌येगार्न सयत. तिच्या कवितेंत आतां ’हंपी’ कशी सोभता म्हळ्ळें समजुंक तुवें ही कविता वाचुंक जाय.

[कविता] हंपी [माया अनील खरंगटे]

हंपी

पाशणांच्या गांवांत पाशणाच पाशाण

आशिकुशीक पाशाण, वयर सकल पाशाण

पाशणांच्या गांवांत मासाळ माती

काळी तिची कांती

जपता ती अथांगाची नातीं

मासाळ मातयेक येता वासाळ जाग

पाशाण गायतात कसलो हो राग

पाशाणाच्या काळजांत उदकाचो खळखळ

शेतांत थंयच्या पिकांचो सळसळ

पाशाणाचो गांव खण-खणा-खण