मुळां (- हर्षा शेटये)

खोल खोल

तशी वयल्यावयर पळोवंक

ती दिसनात

तरीय तीं आसतात

खोल खोल

हुमटयतना तीं निन्हळतात

पूण नव्या वाठाराची आस

घाय पेकयता

मुळांच तीं

हुमटायली तरीय

वल्या मातयेंत

परती रुजतात

ही माती,तीं माती

मुळां फरक करीनात

तरीय खंय तरी

ओड आसताच

पोरण्या मातयेचीं

मुळांच तीं

घेवन आयिल्ली आसता

पोरणी माती

मुळांक दसोवन

ही पोरणी माती

ओडून व्हरता

मुळांक मुळांकडेन

निमण्या पेण्यामेरेन

- हर्षा शेटये. [फेबरेर, २०२०]

हर्षा शेटये: गोंयची नाम्नेची कवी, कथाकार आनी बाळ साहीत‌कार. ’म्हजी माती म्हजें मोळब’ कवितजम्यासवें हेर ८ बूक पर्गटल्यात. अखील भारतीय कवी सम्मेळनाचो पुरसकार हिच्या कविताजम्यक लाभला. तशेंच कोंकणी भाशा मंडळ गोंय थावन, बिंब पुरसकार, कोंकणी भाशा प्रचार सभाचो एन.एम.सरस्वती पुरसकार हिका लाभला. हिणें जानपद, गोंयची अस्मिताय, गोंयची आदली खाणां,शेवणीं,रानफुंलां,पोरण्यो वस्तु, हांची म्हायती एकठांय करता. तांचेर लेख बरयता. राश्ट्रीय कामासाळांनी कविता/प्रबंधां सादर केल्यांत.