ಕವಿತಾकविताPoem

जिणेची सांज (- सुनेत्रा जोग)

[कविता] जिणेची सांज (- सुनेत्रा जोग)

असतुरेचें जिवीत म्हळ्यार एका वातिपरिंच. फकत अपल्या जिवाक झळंवचें आनी अखेर परयांत उजवाड दिंवचें. हांगासर मरण घेवन आयिल्ल्या यमक सयत अपल्या भुरग्यांची जतनाचीं निबां दिवून एक असतुरी जियेता. आनी अखेरीक तिंच भुरगीं तिका एक्सुरीच सांडून वेताना ती एक्सुरी, नित्राणी आनी असकत जावन तेच यमक राकून उरता पूण तो यम सयत मरण घेवन येना. भोव सोंपी काणी म्हळ्ळेपरीं दिसची ही कविता कांय काणियो सांगून वेता.

बाय सुनेत्रा जोगाच्यो कविता वेगळोच अनभव हाडून दिता. त्या अनभवाक भगुंक वाचप्या, आतां तुकाच उलो दितां.

सं.

[कविता] जिणेची सांज (- सुनेत्रा जोग)

जिणेची सांज

एक दीस कोणेंतरी दारार म्हज्या मारलें

दार उगडून पळय जाल्यार दारात यम उबो

म्हणूंक लागलो, चल तुका व्हरपाक आयलां

म्हाका कल्ल जालें..

आतांच रे, देवा? हांवें म्हणलें..
भुरगीं म्हजीं आसात ल्हान, मातशीं तरीं व्हड जावं

तांकां सोडून कशें येवं?

ताका म्हजी काकूट आयली घडये,

बरें तर, मागीर येतां, अशें म्हणून तो गेलो..

जीवाक म्हज्या सू जालें..

कांय वर्सांनी तिनसांजचें, परत एकदां वाजलें दार
उगडून भायर पळय जाल्यार, परत यम उबो दारार

येता न्ही आयज तूं? प्रस्न ताणें केलो

आरे देवा, कितें सांगूं? आवरो म्हजो उडलो..

हे फावटूय सोड म्हाका, भुरग्यांक म्हजी गरज आसा
मातशीं मार्गाक लागूं तीं, मागीर केन्नाय व्हर म्हाका..

बरें तर, मागीर येतां, मानून घेतां तुजें उतर
परत वचपाक गेलो यम, म्हाका वांगडा घेतले बगर

अशींच कांय वर्सां गेलीं...

भुरगीं म्हजीं जालीं व्हड, रमलीं आपल्या संवसारा

गेलीं पयस दिगंतरा..

भुरग्या बाळांनीं तांचें, घर गेलें भरून
हांव मात काडटां दीस, यादी तांच्यो काढून..

जिणेच्या सांजवेळार, रावलां आतां पळयत वाट

यम केन्ना येतलो?

व्हरपाक तुकां आयलां, चल, यो म्हणटलो..
वाट ताची पळयत रावलां, दारार लावन नदर

केन्नाय आयलो व्हरूंक तरी, कसलीच ना आडखळ

मनाक म्हज्या जातात भास, यम दारार आयला

पूण भुरग्यां वरीच घडये म्हाका, तो लेगीत विसरला..

तो लेगीत विसरला...

- सुनेत्रा जोग. [जनेर, २०२०]