जिवीत कविता [सुनेत्रा जोग]

जेदनां ’जिवीत’ म्हळ्यार कितें म्हळ्ळें समजता तेदनां ’कविता’ अपशीच उदेता मात्र न्हय, ती कविता उलवंक लाग्ता.

समाजेंत ’कवी’ म्हळ्ळे एक वेगळो मनीस. ताची दीश्ट वेगळी, ताची समजणी वेगळी, ताची तान-भूक वेगळी. देकून जाणारी सांग्तात; ’रवीन देखानासचें कवी देखुंक सक्ता’.

हांगासर‌यी असलीच कविता आसा, जी जिविताविशीं समजयता, आनी एक कविता कशी समजुवेता म्हळ्ळेविश्यांत सांग्ता. बाय सुनेत्रा जोग गोंयची एक नामणेची तर्जण‌कार्न, बरवपीण, कवयत्री. तिच्या कवितेचो स्वाद चाकुंक आतां तुमकांच सोडतां.

[कविता] जिवीत कविता [सुनेत्रा जोग]

जिवीत कविता

हालीं हालीं म्हाका मातशें जिवीत कळूंक लागलां

कोण कोणाचो नासता हें सत्य होल्मूंक लागलां

घोव, बायल, धूव, पूत सगळीं नातीं फट

सगळ्यां वांगडा आसून लेगीत एकटें दिसूंक लागलां..

आपले म्हणून जांचो केलो मोग आयजमेरेन

तांकां लेगीत आतां म्हजें वोजें जावंक लागलां

ध्यास एक मनांत घेवन जीव जळयलो

आतां दिसता खंयतरी म्हजेंच चुकूंक लागलां..

काळजांतल्यान देखिल्लें सोबीत सुंदर सपन

पूराय ना जायत ह्या भंयान काळीज रडूंक लागलां..

दुःख म्हजें उत्रां जावन जेन्ना येवंक लागलां

हांव ताका एक बरी कविता समजूंक लागलां....

- सुनेत्रा जोग [ज्यून २०१८]