रुंद आनी अशीर दार

[कविता] रुंद आनी अशीर दार 

मनीस ह्या संसारांत जियेतासतां जायतें शिकता. कांय थोडें व्हडिलां थावन, कांय थोडें इसकोलांत, कांय थोडें वाचून तर जायतें स्वताच्या जिवितांत. आनी बरी, जयताची वाट केदनांय अशीर आसता. ह्या कवितेंत सयत एक काणिंच आसा आनी कविता वाचून गेल्लेपरिंच वेवेगळ्यो काण्यो मतिंत उदेतात.

बाब विन्सी क्वाड्रोसाच्यो चडताव कवितेंनी नयतीक मोलां पारकुंक मेळतात. ह्या कवितेंच सयत आसचें असलेंच चिंतप पारकुंक तुका सोडतां.

[कविता] रुंद आनी अशीर दार 

म्हज्या तर्न्या जिवितांत

आयुश्याची नवीच कंरी फुली'ली तेदनां

म्हज्या दयवताचें दर्शन घडलें

सटिये राती बरयल्लिये पर्माणें

च्यार अळिंचो एक प्रवचेवन दिल्लें

पुता, म्हजे कडें आसात दन दारां

एक रुंद, दुडुगिरेसत्कायेन भरललें

संवसारांतल्या सगळ्या सुखांचें

दुस्रें दार अशीर, अत्मीक गिरेसत्कायेचें

‘चयचे ईस यवर्स', प्रवचेवन संपयल्लें

हांवें केलें दुरलक्ष प्रवचेवन्ाचेर

चलत रावलं रसतो सुखाचो

आवय-बापाय कुसतार्च्या फल्गाचो

माडयत संवसार च्यार दिसांचो

आनंदूच आनंद मेळयत जिविताचो

म्हजें सर्वसत अंपलें त्या रुंद दाराक

च्यारीतऱ्याचें म्हाका नासलें भान

गिरेसत्कायेच्या पाखांनी उडत

मारलें शेवटून मनिस्पण

दाखयलें धनिपण, थडें दादलेपण

हात हालय, येतालो संवसार म्हजिये फाटल्यान

स्त्रेे लिंगाक दिलो नां केदनांच रेस्पेत

सदांच हांवपणान जियेलं

कित्याक म्हजे कडें दयवत आसलें

रुंद दार आनीक झगझगपाक लागलें

एक दीस म्हाका हल्मलें जाणटेपण

बंधन आयलें म्हज्या हाल्चालिंचेर

सल्लो दिवपाक नां आवय-बापाय, नां कोण

व्हांवन गेली हातांतली रांपण

केलें तिजरियेची चावियेनूय लच्याण

घडलें पर्थून त्याच दयवताचें दर्शन

ताणें आयज म्हाका दिलें नां प्रवचेवन

पूण आपयलो भितर अशीर दारांतल्यान

खुशाल्कायेन केली तयारी नवसर्णियेच्या मनान

जायनां जालें म्हजे कडें वचंक उठन

चिंतलें, ताच्याच हाताक धरुंक

मन पावतालें पूण हात कश्टताले

गिरेसत्कायेचो जायनासलो कायंच फायदो

येनासलो कोणूच म्हज्या आधाराक

सयराणाव्ी नासलें म्हज्या सांगाताक

दयवतान अशीर दार धांपुंक सुरू केलें

थड्या वेळान तें बंदूय जालें

त्याच खिणाक रुंद दारांतल्यान एक किळांच

कान फडटाले तरी थंय कोणूच नासलो

अर्नतल्या गळ्यांत घालुंक उदकाचो थेंबय नासलो

कोणाक तरी आपवंक हांवें हात हालयलो

म्हजें कोणाक आयकंक येनासलें

आर्डपाचो यत्न कर्तालं पूण निर्फळ

रग्ताचो दाब वाडलो, आंग शिर्शिरलें

कोणाचच आधार नासतानां माथें भिर्भिरलें

खुयं गेलें म्हजें तर्नाटेपण?

म्हजिये भितरलें तेज आनी हांवपण?

धनिपण आनी तें दयवत?

बंद करून अशीर शास्वत दार?

उग्तें सडून पल्कें रुंद दार?

[मार्च, २०२०]