वोव्ळीग

[कविता] वोव्ळीग 

तूं बरें न्हेसताय तर तुका लोक ’दाकवणी कर्ता’ म्हणोन खोडी काडतलो. तूं सादें न्हेसताय तर तुका ’गरीब व कंजूस’ म्हणोन खोडी काडतलो. तूं कुडिंत मोटो दिसताय तर तुका ’आळशी’ म्हणोन खोडी काडतलो. आनी तूं कुडिंत बारीक आसची तर तुका ’पिडेसत’ म्हणोन खोडी काडतलो. वार‍यार उभच्या पिश्या खोलियांपरीं.. समाजेच्यो जिबो अश्योच. ह्या कवितेंत असल्याच जिबेंची अपुर्भायेन ओळोक केल्ली दिसोन येता.

[कविता] वोव्ळीग 

तारीक विंचली, कागदां छापलीं,

वोवळ्यांची लांब पट्टी बरयली;

थोड्यांक, घरा बगलाक वचोन वोवळीग सांगली,

पयशिल्यांक फोनार, वाटसपार खबर दिली.

हजार राटावळीं मधें थोडीं नांवां चुकोन गेलीं,

’तांकां सांगलां, आमकां सांगोंक्ना’, लोकांनी शीण उचारली;

’आमचें एक घर चड जालेंगाय?’ एकली दुरां सांगालागली,

’पयस वेचें कोणें? सांगानात‌ल्लें बरेंच जालें’, आन्येकली सोंडी पिंटायलागली.

’इतल्या भोंगाक सांगचें कित्याक?’ वाटसपार आमंत्रण पळेवन उचारलागलो,

’तोंडा उत्राक सांगोन गेला’, खबरेविणें तेगांचें काजार केल्लो दुर्सालागलो;

’म्हाका प्रत्येक सांगोंक ना’, बापल्याची बायल पुर्पुरलागली,

’आपयल्यारी हांव वचाना’, पोरूं झगडलेली भावोज म्हणाली.

काजार संपलें व्हडा गद्दाळायेन,

लोक आयिल्लो माटोव भर्न;

शाभासकी उचारली थोड्याच जणान,

’बेषटें पयसो विभाड’, हेरां पोट भर्न गेलीं ठिका करून.

(**वोव्ळीग/वोव्ळीक: Invitation, especially wedding invitation

सोंडी: Face

पिंटाय: Sqeeze

बोंगाक: With great difficulties)

[ओक्टॊबर, २०२५]