शाळेतले दीस (- नामदेव ग. सुर्लिकार)

[कविता] शाळेतले दीस (- नामदेव ग. सुर्लिकार)

एका तेंपादी सोभीत याद हाडून दिवपी कविता ही; तेदनां घरांत वीज नातल्ली, चिमणेच्या तेलाचो उज्वाड घरांत प्रकास भर्तालो. घर‌भर मनशां आसात पूण पोट‌भर जेवंक नातले दीस ते. न्हेसुंक सार्कें वसतूर ना, पांयांनी न्हेसुंक व्हाणो नांत, पूण मयलांनी चलून इसकोलाक वचुंक आसलें. इसकोलाक रजा आसलेदिसांनी शेतांत, गोट्यांत वा तोटांत काम. ते दीस आयच्या काळार कोण‌यी समजतलो आसाकाय? पूण कितेंय नात‍ल्ल्या त्या दिसांनी सयत सक्कड आसलें; कुटमांत मायामोग, गांवांत शांती समधान, आनी कुडिंक बरी भलायकी. शाळेतल्या दिसाची सोभीत याद हाडून आयिल्ली ही कविता यादिंचो व्होर घेवन येता.

[कविता] शाळेतले दीस (- नामदेव ग. सुर्लिकार)

शाळेतले दीस

घरांत खावपाक जेवपाक

केन्ना मेळ्ळे ना जायतशें

अनवळ्या पायानीच भोंवलों

पयशें नासले घेवपाक जोतें

मोटवें कालसांव भेंडार

दोनूय कुल्यांचेर पिंजकें

खोमसाक नासले बुतांव

दिसताले पोट उकतें

भुरगें वर्गात हांसताले

पळोवन पिंजकें म्हजें

खांदार घेवन येवप वचप

पुस्तकांचें वजें

नासलें कदेल तामरेत

बसचे पडटाले साकार

दनपार जाता म्हणसर भुखेन

काळोख येतालो दोळ्यां मुखार

बुतयो बाटल्यो नासल्यो तेन्ना

भूख तान सोसताले

घरा पावतकच घरचें जेवण

आसल्यार जेवतालो

अभ्यास केलो ना तर

पडटाले फाटीर लडे

रडून रडून सुजून

जाताले तांबडे दोळे

ओणव घालून दवरुनय

फाटीचेर बडी पडटाली

घंटी वाजता म्हणसर

चेड्डी लेगीत भिजताली

शेंकऱ्यांचेर धोंपरां घालतकच

फातर तोपून जातालो घावो

रागान मागीर नाका तसल्यो

मनातल्या मनात

भुरगें बाईक घाळी सवो

-  नामदेव ग. सुर्लिकार. [नवेंबर, २०२०]