ಕವಿತಾकविताPoem

वनमहोत्सव (- उदय म्हांबरो)

[कविता] वनमहोत्सव (- उदय म्हांबरो)

रानांच्या, रुकांच्या महत्वाचेर एक प्रबंध बरंवचो स्पर्धो केलो तर आमी सगळीं कांय पानांनी तो बरवंक सक्तांव पूण तीं व्हापार्चीं पानां रुकाक कातर्न केल्लीं म्हळ्ळें आमच्या मतीक केदनां तरी गेल्लें असा? समाजीक विडंबनांक आमी दरेका वर्सांत पळयतांव. पावसाळ सुरू जाल्लोच नवें झड लांवतेल्यांक उपरांत वर्साच्या भारा मयन्यांनी त्या लायिल्ल्या झडाक उदक घाल्ची गर्ज म्हणून दिसाना. सोभीत चिंत्पाची कविता ही खरीच जावन परत परत वाचुंक प्रेरीत कर्ता.

[कविता] वनमहोत्सव (- उदय म्हांबरो)

वनमहोत्सव

हांव ह्या वनांत तग मारुन आसा

कारण म्हज्या मदेराक दर ना

एका काळार एकमेकांक घश्टून

उजो पेट्टाली तीं दाट रानां

आतां काणयेतूच उरतली

आतां हांगा वनांत

पयलींसारको गुपाट काळोख ना

सुर्याची किरणां आतां

धरतरेचो उमाव घेतात

एका झाडाची खांदी

दुसर्‍या झाडाक तेंकना

दाट वनांत रावपाची

संवकळ आशिल्ली जनावरां

आतां रानांत रावूंक भियेतात

कोले, वाग, हत्ती

खाण सोदूंक गावांत वतात

सुकणीं घोंटेर बांदूक विसरल्यात

रानांत आतां गांव वसपाक लागल्यात

आनी गावांत

आतां मनशांभितर नवें फॅड आयलां

जंगलां वाटावपाचे

झाडां रोवपाचे

झाडां जगोवपाचे

पावसांत सत्री हातांत घेवन

वनमहोत्सव करपाचे

जांणी वनां काबार केली

म्हजे शेजारची तरणी टवटवीत

झाडां मारुन लाकडां केली

तांच्याच हातांत वनमहोत्सव मनयतात

आनी आमी रानांतली झाडां

हें सगळें मोन्यांनी पळयतात !

- उदय म्हांबरो. [जुलाय, २०२०]