ಕವಿತಾकविताPoem

तेंवूय एक चलीच ! [- मनोज नरेंद्र कामत]

[कविता] तेंवूय एक चलीच ! [- मनोज नरेंद्र कामत]

एका दादल्याक ह्या संसारांत (भुर्गें जावन येताना) जल्म दिंवची जावनासा बायल. जल्मल्लें एक भुर्गें व्हड जाता अपल्या आवयचें दूद पियेवन. इतलें सर्व जाणासून‌यी आज आमच्या समाजेंत जुलूम चडून आयलां एका असतुरेचेर. जांव ती भयण, बायल, आवय व इश्टीण. मनशापण आसलो मनीस हें लिसांव केदना शिकत? केदना समजत? आनी केदना पाळीत?

अपणाक मेळणा म्हणून एसीड मार‌ल्ली चली सयत कोणाचिकी धूव, भयण जशें अपणाच्यय धुवेचेर, भयणिचेर अशें घडतना आमी कशें भग्तांव म्हळ्ळें चिंतप चिंतुंक सकानासले मनीस खरेंच जावन मनीस म्हणुंक फावो? हेच चिंत्पाभंवारीं विणलली कविता घेवन अयला बाब मनोज कामत. ह्या कवितेंतल्या हेर विचारांचेर आटोव करुंक तुमकांच सोडतां.

[कविता] तेंवूय एक चलीच ! [- मनोज नरेंद्र कामत]

तेंवूय एक चलीच!

आपणाक मेळना

म्हूण एसीड मारिल्लें

तेंवूय एक चलीच आसलें

आवयचें तें सपन

बापायचें मोगा दालन आसलें

आयज ताचो चेहरो

वळखूंक कठीण जाल्लो

सौंदर्य लाशिल्लें

काळीज तळमळिल्लें

सोबीत मुखामळ जळिल्लो

अविचारीपणाक बळी पडून

आयज कोणाकूच तें नाका आसलें

पळयतल्याचे नदरेक चुकयतालें

नदरूय मुद्दाम चुकताली

अचळय चुकिल्लेवरी

तें फुडार शेणोवन बशिल्लें

आत्मविश्वासूय वगडावल्लो

कांय वर्सां

अशींच गेलीं शेणून

उजवाडान लेगीत

काळोख सोसून

वात दिव्याची पेटलीच ना

सासाय उजवाड जालोच ना

आयज तांणें नवो माग काडिल्लो

चित्रां रंगोवंक तें शिकलें

दडिल्ल्यो भावना उक्तावंक शिकलें

तें चित्रांचो मोग करतालें

आपलो मोग थंय सोदतालें

ताचो समाजावयलो विश्वास उडिल्लो

समाजाखातीर खेळणें मानिल्लें तें

हळू हळू जियेवंक शिकलें

व्देश धगधगिल्लो जिरोवंक शिकलें

देखणें, नदरेक शिरकावपी

समाजाक देख दिवंक शिकलें!

मरणांतल्यान भायर सरून

तें जगूक सोदतालें

समाजाची विचारसरणी

बदलूंक सोदतालें

विखार सौंदर्यांत नाशिल्लो

विखारी नदरेंत नराच्या

विखार मादीविशीं मातिल्लो

एक जीण सासणाची

विखारी करून

सौंदर्याची संकल्पना बदलून

तें लोकांक बदलूंक शकनासलें

ताणें आपणाकूच

बदलपाचो यत्न केल्लो

देख दिवन हेरांखातीर

म्हजे, तुजे, सगळ्यांखातीर

ही मानसीक कीड

आतां तरीं सोंपूंक जाय

विकृतींतल्यान भायर सरून

अस्तुरेचें मन आनी इभ्रत

जपपाक दादल्यान शिकूंक जाय

- मनोज नरेंद्र कामत. [दसेंबर, २०१९९]