ते नेणते घामा थेंबे [आंड्रू एल. डी’कुन्हा]

[कविता] ते नेणते घामा थेंबे  [आंड्रू एल. डी’कुन्हा]

इंगलिशांत Sympathy आनीं Empathy म्हळ्ळे दोन सब्ध आसात, दोन वे-वेगळे अर्थ दितात. Sympathy म्हळ्यार हेरांचीं परिगत पळेवन ताचेर भिर्मत पांवची पूण Empathy म्हळ्यार हेरांची दूक अपणान अनभोग कर्ची. एक खरो कवी मात्र असलो अनभोग करुंक सक्ता आनी कांय तेंपाथावन कवी आंडऱ्यूच्यो कविता अध्ययन करून हांव आयलां देकून आंडऱ्यूच्या कवितेच्या एकेका उत्रांनी लिपोन आसची दणसतेल्यांची दूक, अत्रेग, आशा काळजाच्या कानांक आयकतात.

मनशाच्या पांच इंद्रियांतून भायर येंवचें म्हेळें. हें प्राकृतीक/सैसर्गीक सहज. पूण तांतूं ’घाम’ सब्धाचो साहितीक अर्थ विसतार आसा. मिनत आनी प्रामाणिकतेचो संकेत दिंवचो घाम पयस आसोन आंगार बाडिस्प्रे/पर्फ्यूम वोतून घामाचेर पानांगटले बरयतेल्यांतली कविता ही न्हय. रसत्यादेगेल्या खणिंत स्वता पडलेल्या वेळार उकलुंक आयिल्ल्या एका मिनत कर्तेल्याच्या घामान, थोड्याच दिसादीं तसल्याच घामाच्या थेंब्यांचेर शिणोन आंग हिवळायिल्ल्या चिंत्पाक अपुर्भायेन खोंकची कविता. हर्शेंचेपरीं ’बाबाच्यो यादी’ ह्या उकलुंक आयिल्ल्याक अपलो जावन कर्चें सांकेतीक अर्थ करून दिता. हांगासर घाम, रगत, जीब, खण सर्व एकेक वेक्तित्व, स्वभाव उत्रावन कविता फुडें वेता आनी अखेरिच्या व्हळिंत ते नांव नात‌ल्ले नेणते घामा थेंबे कविची कात, मास चिरून शिरांशिरांनी चर्तात आनी मिटा हुलोप सोसुंक तडवनासतां कवितेचे सब्ध जातात ...... भवतीक संसाराच्या उत्रांनी ह्या सब्धांनी सार आसचोना पूण संवेदनात्मक संसारांत एकेक सब्ध वाचप्याक मोनो कर्ता.

[कविता] ते नेणते घामा थेंबे  [आंड्रू एल. डी’कुन्हा]

ते नेणते घामा थेंबे

ताचो घाम ताणे

बोटांनी पुसून हात पापुडताना,

उसळाल्ल्या थेंब्यांक वार‍यान आरवन

ताच्या पाटल्यान चमकून वेच्या

म्हज्या आंगार शिंवरायताना...

श्शी! हांव कांटाळून कद्वळतां!

(घामांत असा तरी कितें

अशेंय आंग हिवळांवचा तसलें!?)

घड्येन चाबूक जाली म्हजी जीब...

चार उत्रां सळसळीं

ताच्या भिजल्ल्या पाटीक अंर्दिताना-

चलत रावलो तो कान धांपून

दीस पाशार जाल्ले...

त्या धोनपारां,

एका कारान भुजांक हांडून,

माका खण्येक पर‍तिताना

मोबायल‌गार मानाय हात लांबवन

अटेविट्यांचे विडियो काडुंक लागले!

म्हज्या पुन्यान-

रसत्याचो एकलो कामागार

देंवलो खण्येंत…

म्हज्या घामांत,

म्हज्या रग्तांत,

म्हज्या दुकांत,

म्हज्या घायांत,

ताच्या घामा थेंबे

मिसळाताना...

भूर‍ग्यापणार मूर‍या थावन पडोन,

हांव घायेल्यावेळीं

खोरें सोडन धांवोन येवन,

उकोलन वेल्ल्या म्हज्या बाबापरीं,

त्या मनज्यान जत्नेन उकलन...

हेर दोगां हातीं ओप्सिलें-

हे मनीस म्हज्या बाबाचें रूप!

तांचोय मणियो म्हज्या अंगार!

घाम पवित्र पवित्र

बाबाच्या मोतियांचो सुंर‍गार!!

त्या वाटेन चमकताना,

वार‍यान आरावन म्हजेर शेणेल्ले,

म्हज्या चाबूक जिबेन अनाथ केल्ले

ते नांव नातल्ले

नेणते घामा थेंबे,

म्हजी कात, मास चिरून

चर‍तात म्हज्या काळजा शिरांनी !

मिटा हुलोप तडवानासतां

कवितेंतले सब्द जातात!