ಕವಿತಾकविताPoem

सूंयेर (- अतिशा सुरलेकर)

[कविता] सूंयेर (- अतिशा सुरलेकर)

एका वयरसान संसार‌भर लोकांक भिरांतेन जियेवंक शिकयलें. ह्या वयरसान जात-धर्म लेकलोना, ग्रेसत दुबळो म्हण लेकलें ना, दादलो बायल म्हण लेकलें ना. पूण हेच वेळार कांय युगांनी समाजिंत जियेवन आसच्या वेग-वेगळ्या वायरसांचेर ही कविता अपुर्भायेन अर्सो धर्ता. लोक कितलो शिकपी जाल्यारी सभार संग्तेंनी ताच्या गिन्यानाचें दार अजून बंद आसा म्हळ्ळें ही कविता सोभीत रितीन सांग्ता.

[कविता] सूंयेर (- अतिशा सुरलेकर)

सूंयेर

हांव अस्पृश्य न्हंय

अस्तूरेची जात म्हजी

मासीक परिक्रमा

ही अस्मिताय म्हजी....

समाजाची रीत निराळी,

अस्मिताय सांभाळूंक

पाळच्यो पडटा

नियम आनी अटी...

मासिक पाळयेंत

विलग थाळयेंत जेवता

"सोशियल डिस्टन्स " पाळीत

खांचकोनशाक बसयतात.

आचांवातले लोणचे

चडनाका देवळाचे पांवडे

कितलेच केले खटले

नश्टें आळ भश्टेंपणाचे.

शिक्षीत पिळगी

उगतेंपणांत उलयना

"सेनिटेरी नेपकीन "मागूंक,

वाचा तांका फुटना...

नर - नारी समान म्हणटा

फर्मासींतल्यान भायर सरताच

तीच "नरजात",

फुतफुतोन हासता.

सांगून मन थकला

आरे पापया!

"ही महामारी न्हंय,

मासिक परिक्रमा

दिता गवाय

पानवेल कुळाची

गर्भांत फुलयता

पिकाळ कुळाच्या पोरसांत

कळे - कळयो खेळयता"...

जात - पातीचे बंधन ना

गरीब - श्रीमतांचो भेद ना

दाळील्ली शीम

हांवेच किद्याक हुपप ना?

ह्या संवसारांत,

कोण आसा व्हय रे सवळो?

हो "सुंयेर"

हांवेच किद्याच पाळचो?

- अतिशा सुर्लीकार. [अकटोबर, २०२०]