सोंर‍गो (- प्रेम मोरास)

[कविता] सोंर‍गो (- प्रेम मोरास)

सोंर‍गो जीव नातलली, मत नातलली एक खेळा-वसत मनशान केल्ली तर‌यी सोंर‍गो मनशांच्याकी उभार आसून मनशान पळेवंक, पार्कुंक जायनासचें पार्कुंक सक्ता. ही कविता गुंडायेन पळेली तर सभार रितिच्यो वयचारीक काणियो अपुर्भायेन सांगून वेतात. तांतूं एक अशी आसुयेता; जेदनां पासोन संयम/सोसणिकायेच्या गडिभितर मनीस जियेता तेदोळ पर‍्यांत मनीस शांती/समधान आपणावंक सक्ता. आनी जेदनां त्या संयमाचो दागो तुटता तेदनां थंयचर कसलेंच बांधून आसाना; ना संबंधाची गड, ना अपलो-पेलो म्हळ्ळी तड.

[कविता] सोंर‍गो (- प्रेम मोरास)

सोंर‍गो

पर्जळच्या सूर‍याक आड कोण रावात?

निळश्या गगनार हर्धें कोण फुलयत?

उडच्या पडच्या नादाक वयर सकला उबताय

विशाल सागोराचीं ल्हारां थंड वार‍याक धल्ताय

ल्हारांच्या वयर उबताना मतीक संतोस लाभता

गांवचा पोरांची दीषट सोंर‍ग्या तुका चोयता

सुंकाण ताचें म्हज्या हातांत धल्ता

सूत तुटतच पयस पयस धांवता

तुका आपणा संगीं व्हडलें

तुंवें येंवच्याक नेगार केलें

बळान तुका लागीं हाडलें

तुंवें वळू मेटां काडलीं

नशीबान तुका सांगात दिलो

सुतान आपणाक मोडून भालो

अर्धें सूत तुज्या आंगार

अर्धें सूत म्हज्या मसतकार

दऱ्या वाटेर उबोन गेलो

सूर‍या संगीं दऱ्यांत बुडलो

-  प्रेम मोरास. [अकटोबर, २०२०]