सब्द (- लारेन्स वी. बारबोज)

[कविता] सब्द  (- लारेन्स वी. बारबोज)

समजुंक सकानासच्यांक समावन फायदो ना पूण समजुंक सक्तेल्यांक समजांवची गरज ना; ह्या संसारांत भोव मारेकार आयद/साहेतेविशीं. आनी ती आयद/साहेत जावनासा सब्ध. सब्धाक आकार ना, सब्धाक रूप ना, सब्धाक कोणेंय पळेवंक ना पूण समाज जोडुंख तशेंच मोडुंक सकची श्याथी ह्या सब्धाक आसा. ही कविता हेच अपुर्भायेच्या चिंत्पाच्या बुन्यादिचेर उभी केल्ली जावनासा.

[कविता] सब्द  (- लारेन्स वी. बारबोज)

सब्द

हांव सब्द, आधीं थावन असां

ना स्वास, देश वा आकार

हांवें भांदलां, हांवें मोडला

सभारांचो संसार

नेणां म्हजो जल्म वा अंत्य

दिला जल्म, थोड्यांक पुनर-जन्म

थोड्यांक लासलां, थोड्यांक पुरलां

असताना जीव.

कर्तात पुजा, थोड्यांक वेश्या

कर्ता मान, घाल्ता खोट

रुता कर्तां व्यक्तित्व, चडयता मोल

कित्याक.. हांव अन‌मोल

अनभोग, जाण्वाय चडयता सोभाय

जाता एकवोट, हिंसा अनी अनीत

हांव असां मोगांत, रागांत

अयकल्यार अवाज, थोड्यांक ना अवाज.

दुळिचें वसतूर, विणगो कर्तालो वारें-पावस

बदलिनाका स्वरूप, घालून लेप

अर्सो लजतालो, पुसून वेताना

म्हजो तात्कालीक शृंगार.

-  लारेन्स वी. बारबोज. [अक्तॊबर, २०२०]