ಕವಿತಾकविताPoem

रूपडीं (- सखाराम शेण्वी बोर्कार)

[कविता] रूपडीं (- सखाराम शेण्वी बोर्कार)

मनशांक नागडें कर्ची सकत कवितेच्या थोड्याच उतरांनी आसुंक साध्य आसा? ही कविता खरीच तसली कविता. आयचो दरेक मनीस अपणाक कळीत आसून वा नासताना रुपडीं घालून जियेता. समाजेक, हेरांक दाकवपाक. आनी हीं रुपडीं घाल्तकच कितें मनशाचें सैम बदलता? हो एक अधुरो प्रश्न.

बाब सखाराम शेणवी एक अपुर्भायेचो चिंतपी, आनी ताची दरेक कविता हाची गवाय. ह्या कवितेंतली वयचारिकता पार्कुंक तुकाच उलो दितां.

[कविता] रूपडीं (- सखाराम शेण्वी बोर्कार)

रूपडीं

पैलीं लोक…

फकत शिगम्यावेळार,

कार्निवालाक,

वा दशावतारी काल्याक

रूपडीं घालून मिरयताले.

आतां...

रूपडीं घालून भोंवपाची

लोकांमदीं सर्तच लागल्या.

पावलां कणकणीं

रूपडीं घालून मिरोवपी

लोकच चड दिश्टी पडटात.

कोण सभ्यतायेचें रूपडें घालता

कोण समाजसेवकाचें,

कोण पयशेकाराचें,

कोण राजकी फुडाऱ्याचें,

तर कोण

साधू, संत, महात्म्याचें !

पूण..

जेन्ना हीं सगळीं रूपडीं

गळून पडटात

तेन्ना उक्तें जाता

कोण पयशेकार्,

कोण समाजसेवक

कोण साधू,कोण संत

कोण फुडारी

कोण कितें, कितें तें!

आनी मागीर

सभेमाजार येता

रूपड्यां फाटल्यान लिपिल्लें

भिरांकूळ सत!

- सखाराम शेण्वी बोर्कार. [फेबरेर, २०२०]