ಕವಿತಾकविताPoem

मेगेले घर (- वसुधा प्रभू)

[कविता] मेगेले घर (- वसुधा प्रभू)

एका तेंपार कोलवाच्या पाक्यांत जियेवन आसलीं नळ्याचीं पाकीं करुंक पावलीं. नळ्याचीं पाकीं मात्र न्हय, त्या काळार जोड-कुटमां सयत एका घरांत सूक-शांतेन जियेंवचो काळ. एक घर म्हणतच फकत मनशां मात न्हय, सुणीं-माज्रां, गायरां-कुंकडां सयत जियेतालीं आनी एका मोडकेंत शीज‌ल्ली पेज त्या सर्वांक पावताली. पूण वेळाकाळाच्या बदलावणेन नळ्याचीं पाकीं कोंक्रेटिच्या पाक्यांनी बदलिलीं. बोवशा बदलावण इत्तून‌च पावती तर पर्वा नातली, पूण तीं व्हड घरां, बंगले सोडून शेरांनी फ्लेटांनी वसती करुंक लागलीं. जोड कुटम आसलें मोडकोर कुटम जालें. आदीं ’आमी/आमचें’ आसलें चिंतप बदलून ’हांव/म्हजें’ जालें. आनी ह्या बदलावणेंत सुशेग नासतां धांवणी सुरू जाली; चडीत आनी चडीत जोडुंक, पुंजावंक आनी दाळुंक. हांगासर अपलो-पेलो म्हळ्ळे भांद जांव, आमची मुळावी अस्मिताय म्हळ्ळीं भगणां जांव मायग जालीं. आमचें जिवीत‌च दाकवपाचें जालें देकून आमचें जिवीत जियेंवच्यार न्हय बगार दाकंवच्यार सीमीत जालें. ही वासतवीक काणी मुकार वेता..,,

बाय वसुधा प्रभू समाजीक विडंबनांक अपुर्भायेन अर्सो धर्ची कवी. हांगासर सयत असलीच एक सोंपी पूण काळजाक नाटवुंची कविता घेवन ती अयल्या. ह्या कवितेचो भर्पूर आनंद जोडुंक तुकाच उलो दितां.

[कविता] मेगेले घर (- वसुधा प्रभू)

मेगेले घर

डोळे भोर्नू अयिले

गळो गदगद जाल्लो

मन मेगेले दुकले

हर्देंतू कसल्की वेदना

ते घर पळैतना

हांव जन्मू घेत्तिले

हांव होड जाल्लेले

तेच अंगणांत खेळ्ळलो

धावनू वत्तना हांव पळ्ळलो

तेंची हे नळेचे घर

अम्मन रानपा कूडा घोळ्ळेले

हूनी प्याज मक्का वळ्ळेले

मेगेले पोट भोर्नू

ती निद्दतली उद्दाक पीवनू

तेंची हे घर

भावांगेले लडायेंतू हे

अनाथ जावनू पळ्ळे

कोर्ट कचेरी म्होणू धावले,

कीडे, दिव्वोडू विंदुरू

हांगेले वासस्थान जाल्ले

अणी पाडारी पळ्ळे हे घर

अत्त घोळतली अम्म ना

कोडकेंतशिली गोर्व ना

बांयतू उद्दाक अट्टून गेल्ला

माडा नळे पूरा भेत्तून पळ्ळा

हेंची ते मेगेले म्हाल्गडेल घर

पोळोन जाल्लो बेजारू

बित्तर वोच्चेक पायू ना तयारू

मत्ते मूळ घालनू चंकलो

बस्सा वाट पळैत राबलो

दूर पद संग्तची

वत्त असिलो एकलो पिस्सो

"अंगेले जीवा खात्री ना

काली अशिली आजी ना

ह्या माया प्रपंचांतू सूख ना

- वसुधा प्रभू. [जनेर, २०२०]
वसुधा प्रभू: नामणेची अभिनेत्री, बरवपीण. कानडी भासेंत मात्र न्हय कोंकणेंत सयत कविता बरंवची ही मुंबयांत नामणेची. नाटक, फिल्मांनी नटन केल्ली ही समाजीक विडंबनांचेर कविता बरयता देकून कविगोश्टिंनी हिच्या कवितेंक लोक खूब खायस कर्ता. हिचो पयलो कविताजमो ’बायील बम्मुणू’ पर्गटला.