लाब (- ग्यानेश्वर तरी)

[कविता] लाब (- ग्यानेश्वर तरी)

रानांत जियेवन आसलो मनीस फात्रांसवें अपली जिणी सार्तालो. ताचें लेक-पाक सयत फात्रांनी मेजून जातालें. उपरांत मनीस गांवाक पावलो, शेराक पावलो, मुकार वचून चंद्राक पावलो. फात्राचें लेक सांडून संकीर्ण लेक; आलजीबरा, ट्रिग्नोमेट्री, क्याल्कुलस आनी कितें सर्व शिकलो पूण अजून ताच्यान शिकुंक जायनातलें एक लेक आसा; तेंच लेक ह्या कवितेंत कवी समजायता; ह्या संसारांत अपणाचें म्हळ्ळें कितेंच ना. ना नातीं, ना अपलीं-पेलीं, ना दुडू-आसत, ना रावळेर-बंगले, इतलें सर्व कित्याक? अपलें म्हळ्ळें नांव सयत अपलो जीव सांदतच आसाना बगर ’बाळ’ जावन आयिल्लो ’मोडें’ जावन वेता. तात्वीक चिंत्पाची साय आसून तार्कीक विशय राजांवीक रितीन सोभीत रितीन उचार्ची कविता ही.

[कविता] लाब (- ग्यानेश्वर तरी)

लाब

वांगडी -

हो साथीदार