ಕವಿತಾकविताPoem

कोरोना… तुवें खूब कितें शिकयलें (- पूजा नाय्क गांवकर)

[कविता] कोरोना… तुवें खूब कितें शिकयलें (- पूजा नाय्क गांवकर)

शिकुंक मन आसच्या मनशांक रुका-झडां थावन शिकुंक जता, दोंगोर-न्हंय थावन शिकुंक जाता, पूण शिकुंक नाकासच्यांक समजावंक कितेंच सकाना. अख्ख्या संसाराक ही मारेकार पिडा जायतीं लिसांवां शिकून आसात म्हळ्ळें चिंतप ह्या कवितेंत आसा.

[कविता] कोरोना… तुवें खूब कितें शिकयलें (- पूजा नाय्क गांवकर)

कोरोना… तुवें खूब कितें शिकयलें

फटींगपणाचीं रुपडीं मिरयतल्यांक

खरें मास्क घालपांक शिकयलें

चोरी करपीं हातांचें पाप

सेनिटायझर लांवन पवित्र केलें

कोरोना… तुवें खूब कितें शिकयलें

फुडाऱ्यांच्या नमस्कारातलें

अजापाचें चमत्कार दाखयलें

पयशांच्या भकींक रडपीं

स्वार्थाचें प्रेत जळयलें

कोरोना… तुवें खूब कितें शिकयलें

जाणट्यां आवय बापायचें मोल

आदाराच्या कुडींत तिगोवपांक शिकयलें

फ्लॅटातल्यां बंदिस्त घराब्यांक

गावातल्यां राजांगणांत हासपांक शिकयलें

कोरोना… तुवें खूब कितें शिकयलें

गावाकडलीं वाट, जीवाचें वजें उबारून

अनवाणी पायांनी चलून मेजलें

‘भारत भाग्य विधाताचें’ सपन

गरीबांच्या दोळ्यांतल्यांन रडटनां देखलें

कोरोना… तुवें खूब कितें शिकयलें

अधर्माच्या मांडिल्यां गर्भकुडींत

देवाचें ‘देवत्व’ काळजांत जागयलें

मनीसपणाच्या रूखांर फुललेलें

आस्थेचें फुल, मनशांतल्यां देवांत परमळलें

कोरोना… तुवें खूब कितें शिकयलें

- पूजा नाय्क गांवकर. [जुलाय, २०२०]