ಕವಿತಾकविताPoem
boॕktterianchi odlabodol korit
boॕktterianchi odlabodol korit
morea moreachea surtalar
bhukeche inddeks chhapilea
khobraptranchim suttavim panam
dusreutten axil'lea
novea prexitacho fotto lipoun
gutthlaitat ballkanche,
poskea sunneanche ‘prosad’
votat vhaun vadreo zalea
kagdi vaforanchea jhetan
rod'di korun bhouxik yadinchi
choukachoukamni horddinganche
panamviroit zhanddanche sangadde
ratichea kallkhant legit
vingddovingodd rupddeantolea rakhnnodarancher
ujvaddachim fulam fafddit
ube mokhkh , sthitprogone
ekuch ghoxnna rongoil'le
‘opna kam' bonta
bhadd mem goyi zonta’
produxit hovechi kagall korit
eor konddixndd gaddeamni
poॕtrolacho fog pettoit
somskritayeche bonsai
bhomvtat humre zhoroit
harxemohalanche
chondrimauylea bhovixeantlea
kolninche ddizhain
toyar korpachea havesan
uktim vhamvtim chounam vaddot rautat
osman udrogotichea nemapromann
zaina somsrgobada tanchi
son skrin krim' lepddail'lea
disbhor xo kesint jhemotlea
ani ratikoddem
seks ttoi zal'lea bauleank
kord sompsor nachtona
boddboddot rautat teo ekuch montr
‘jitni chabi bhori ram' ne
utna chole khilona’
zom-i pauna
rosteamvoilea laittincho ujvadd
[कविता] कोलाज एका म्हानगराचें (- शयलेंद्र मेहता)
हव्यासी कवी सगळ्यांनी भरून गेल्ल्या आयच्या काळार जिण्ये अनभवाक गाळून, तांतल्या कोडू यादिंक पिळून जेदनां झरयिल्लें आवक नियाळून जेयेताना, ह्या संघर्शांनी गळच्या एकेका थेंबे दुकां सयत कवितेच्यो झरी कश्यो फुटवंक सक्तीत म्हळ्ळें समजुंक ही कविता जरूर वासची. हांतूं एकेक सब्ध आटोम बांबापरीं अपूट सताची कुरूः दिताना उत्रां उत्रांनी इमाजी एकेक काणी सांगून वेतात.
बाब शयलेंद्र मेहता ह्या मुंबय आनी मुंबयच्या एकेका कोनश्यार जियेल्लो आनी पार्किल्लो जागो कवी. धारावी जोपडपट्टेंत वसती कर्तेल्या गरीब लोकां पासत खूप वावर करून आयला. मुंबय तसल्या म्हा-शेरांत मनीस म्हळ्ळ्या जिविंक कशें किडे करून अपल्याच फायद्याक घासतात आनी पुसतात म्हळ्ळें लागसिल्यान पळेवन, पार्कून आयिल्लो संवेदनशीळ कवी. आनी हें मनशाक किडे कर्चोय मनीसच म्हळ्ळें परत सांगची गर्ज ना. बाकिचें सर्व कविताच सांगून वेता. कवितेची एकेक वळ कवितारसिकांच्या आंगाची लोंव उभी कर्ता. आनी हो अनभव करुंक तुकाच उलो दितां.
[कविता] कोलाज एका म्हानगराचें (- शयलेंद्र मेहता)
कोलाज एका
म्हानगराचें
ह्या म्हानगरांतले
रस्ते भरुन व्हांवतना दिसरात वाहनांच्या लोटांत नागड्याउघड्या
पोरांच्या कुडीवयल्या चिखलाचे थर वाडत वतात गटारांतल्या मान्सून
तळ्यांनी जाताय वर्सानवर्स
विसर्जन बॕक्टेरियांची अदलाबदल
करीत मोरया मोरयाच्या
सुरतालार भूकेचे ईंडेक्स
छापिल्या खबरापत्रांचीं सुटावीं
पानां दुसरेवटेन आशिल्ल्या नव्या प्रेषिताचो फोटो
लिपोवन गुठलायतात बाळकांचे, पोसक्या सुण्यांचे
‘प्रसाद’ वतात व्हावन वादर्यो
जाल्या कागदी वाफोरांच्या
झेतान रद्दी करुन भौशीक
यादींची चौकाचौकांनी
होर्डिंगांचे पानांविरयत झांडांचे
सांगाडे रातीच्या काळखांत
लेगीत विंगडविंगड
रुपड्यांतल्या राखणदारांचेर ऊजवाडाचीं फुलां
फाफडित ऊबे मख्ख ,
स्थितप्रज्ञ एकूच घोशणा रंगयल्ले ‘अपना काम बन्ता भाड में गयी जन्ता’ प्रदुशीत हवेची कागाळ
करीत एअर कंडिशन्ड गाडयांनी पॕत्रॉलाचो फोग पेटयत संस्कृतायेचे बोन्साय भोंवतात हुमरे झरयत हारशेमहालांचे चंद्रिमावयल्या
भविश्यांतल्या कॉलनींचे डिझायन तयार करपाच्या हावेसान ऊक्तीं व्हांवतीं
चवनां वाडत रावतात असमान उदरगतीच्या
नेमाप्रमाण जायना संसर्गबादा
तांची सन स्क्रीन क्रिम
लेपडायल्ल्या दिसभर शो केसींत
झेमतल्या आनी रातीकडें सेक्स टॉय जाल्ल्या
बावल्यांक कॉर्द सोंपसर नाचतना बडबडत रावतात त्यो
एकूच मंत्र ‘जितनी चाबी भरी राम
ने ऊतना चले खिलोना’ जंय पावना रस्त्यांवयल्या
लायटींचो उजवाड आनी महानगरपालिकेच्यो
कोयराच्यो गाडयो अशा काळख्या घाणीच्या
साम्राज्यांत दर दिसा जातात बसका,
सभा आनी चर्चासत्रां पळयत हातांतल्या
मोबायलांचेर पॉर्न चित्रफीतां धवे पावडरीच्या आदारान दामून दवरप सोपें काय
कठीण आपल्यो बंडखोर वासना हाचेर मात जायना कशेंच
एकमत त्याच गुणसूत्रांच्यो
तुटत वचपी सरपळ्यो 'येडा बनके पेडा
खाऊंगा' चीं सपनां पळयत तडफडून पावतात शाराच्या शीमेवयल्या
मसणभुंयेर मड्या गाडयांनी निमाणी
भोंवंडी मारून लोकसंख्या
नियंत्रणाच्या नांवान वजा जायत वतात
वेवस्थेंतले कुसके बटाटे बेरजेच्या राजकारणाक
चडटा नवो रंग नवीं भजनां गायत उपाशी
गर्दी धुंद घुडयानी आनी बनेरांनी
सजयल्ल्या कोनश्या - कोनश्या
वयल्या घुमट्यानी किरवटीक लावन फंड
पेटयांच्यो चावयो घुटमळटा कावळ्यानदरेची
फौज पोरनी हांसपाचो गडगड सोंपतां
सोंपतां धुंवराच्या कुपाफाटलो मुखामळ शेणिल्लो संवकळीचो प्रेशित चिलीम फुकतां फुकतां
सुस्कारता, 'अरे भाय, चुतियोंकी
बस्ती में गांडू सरदार है!"
-
शयलेंद्र मेहता.
[एपरील,
२०२०]
शयलेंद्र मेहता: पोलिटिकल
सायन्साचो अध्यापक जावन वावर केल्लो हो अंकणकार,
कवी, समीक्षक, तर्जकार तशेंच कोंकणी वावराडी.
गोंय मुळाचो सद्द्याक मुंबंयत वावर करून आसा.
चाळीस वरसां थावन मराठी, कोंकणिंत बरयता. ’सिसिफस
तेंगशेर’ ताच्या कोंकणी कवितेंचो जमो.
© 2020 शैलेंद्र मेहता · आशावादी प्रकाशन सर्व हक्कां राखून दवरल्यांत.
Workshop 26 Sep 2026
पुस्तकांचें वाचन आनी चिंतन मनशाक गिरेस्त करता: तोमाझीन कार्दोज
ಕವಿತಾकविताPoem Sep 2026
प्रतिकाराचीं मुळां
ಲೇಖನ್लेखनArticle Aug 2026
कोंकणींत कथा अध्ययनाचें महत्व
More in Poinnari
ಕವಿತಾकविताPoem Feb 2025
धाळ्यो [डो. झीटा लॊबो]
ಕವಿತಾकविताPoem Oct 2020
केन्नां पुणी उटतेल्यात... (- विल्मा बंटवाळ)
ಕವಿತಾकविताPoem Nov 2016
येका फो०डाचि कता
Send your comments to author on this writing
This is not a comment box. Nothing you write here appears on the site or is shown to any other reader: it is sent to him by email, privately, and he replies to you directly if a reply is called for.