ಕವಿತಾकविताPoem

बलीदान (- अविनाश कुंकळकार)

[कविता] बलीदान (- अविनाश कुंकळकार)

सोसणिकायेक जेदनां असकत‌काय म्हणून लेकून तांचेर चल्चो जुलूम मुकार वेता तेदनां कसलेंच बलिदान अपलें मोल जिकून धरुंक सकाना. बगर त्या बलिदानांत कसलोच सार ना. जेदनां अनीत सोसणिकायेचो काट तुटता तेदनां असकत मनशान सयत हातीं तलवार घेंवचें सहज जाता. ह्या कवितेंत सयत असलेंच चिंतप बरेच रितीन पिंत्रावणी केल्ली दिसून येता.

संयबान नाटकिसत पूण अपरूप कवी गोंयचो बाब अविनाश कुंकळकराची समाजीक नदर तीक्ष्ण म्हणच्याक ही कविता कांय गवाय दीत कोण्णा. बाकिचें वाचप्या तुजेर सोडतां.

[कविता] बलीदान (- अविनाश कुंकळकार)

बलीदान

बांब ब्लासट करून तांणी

आमचे आव्यचेर केलो वार

मनाक कितलें दुखले तिच्या

काळजाक कितलो लागलो मार

हांचो परिणाम कितें जातलो

कित्याक तांणी करूकना विचार

रग्ताची होळी खेळूक

तांचेर कसलो आयलो सावार?

त्या चाळीस पुतांनी सोडली

जाणट्या आव्य,बापायची सात

सात जल्माचे नाते तुटलें

तुटली सुखी संवसाराची गांठ

कितल्याशाच ईश्टानी आपल्या

ईश्टागतीची सोडली वाठ

कितलेशेच भुर्गें आज

बापाय बगर जालें अनाथ

आव्य पुताचो आक्रोश पळोवन

दोळे दुकांनी भर्ता

दोन वर्साच्या भुर्ग्याची ती अवतीकाय पळोन

म्हजेय बी काळीज रडता

आमचे बलीदान फुकट वचूक दिवूनाका

अशें तें सांग्ता हें आमका कळता

प्रण ज्योत पालवली तरी तांची

उग्त्या दोळ्यानी दुकां गळता

चाळीस पुताच्या बलीदाना खातीर

आज धर्तरी आव्य लेगीत रडता आसतली

तर म्हज्या भावा-भयणानो

तशी दुकां तुमच्याय दोळ्यानी आसतली ?

जाल्यार जय हिनद ईतलेच म्हणून उपकरचीना

काळजान सावन हो निश्चय कर्चो पडटोलो

पयली गोळी हांव त्या नरादमाक मार्तलो

हो जण एकल्यान धिटायेन निर्णय गेवचो पडटलो

आमी थंड रग्ताचे आसलें जायत

पूण आमचे रगत गरम केला तांणीच हाका पऱ्याय नां

खूब काडलें पाशियेस...

आता आमच्या पाशियेसाक शिमा-मेर उरली नां

काकणां घालून हातान

तें भिजूड लिपून कर्ता वार

पूण आता आमच्या असतूरेंच्या लेगीन

हातात आसतली तलवार.

- अविनाश कुंकळकार. [जनेर, २०२०]