ಕವಿತಾकविताPoem

भिरांत [- ग्वादलूप डायस]

[कविता] भिरांत [- ग्वादलूप डायस]

एका असतुरेचीं रुपां वेवेगळीं; आवय, भयण, धूव, भायल. आमच्या देशांत सयत देविंच्या नांवार न्हंयो, दिवळां, गुडे, दोंगोर आनी गांव आसात. ह्या धर्तेक सयत आमी आवय म्हणतांव पूण हकीगतेंत आयच्या समाजेंत ह्या वेवेगळ्या रुपांक एकेक‌च जावन मारून आसांव देकून नोव मयने पोटांक व्हावयिल्लें बाळ‌च कांय अपणाचेर असतुरी म्हणून लेकीत काय म्हळ्ळी भिरांत दिसची वाजबीच सय. दादलेपणाक न्हय मनशापणाक‌च कठीण लजेर घाल्चीं घडितां दिसा उज्वाडाक घडून आसात घडून‌च आसात आनी आमी सगळे कितेंच करुंक सकानासताना दोळे उघडन पळेतेच आसांव आनी सिस्रिचीं दुकां गळयित्त आसांव.

’मयन्याचो कवी’ स्पर्ध्याक आयिल्ली अन्येक अपुर्भायेची कविता ही. बाय ग्वादलप डायसाची अन्येक अधबूत कविता. ह्या कवितेंत दिसची भिरांत आनी व्हळवळे-कळवळे, एका असतुरेचे मनांतले आटेविटे खरेच जावन कवितेच्या एकेका कडव्यांत दिश्टीक पडताना कोशेडदांत खरेंच जावन अत्म्याक पीळ‌ल्लो अनभोग जाता. ह्या कवितेची तांक मेजुंक तुकाच सोडतां.

[कविता] भिरांत [- ग्वादलूप डायस]

भिरांत

अस्तुरी न्ही हांव?

म्हजो दर स्वास

एक भिरांतीचो खीण

हुस्क्यान भरून हांव

सारतां म्हजी जीण

अस्तुरी न्ही हांव?

कुस्व्यांत जल्म घेतांच

म्हाका मारून उडयल्यार?

लग्नाच्या माटवांत

म्हाका बळी चडयल्यार?