आमी शिकील्लीं [- उर्जिता भोबे]

[कविता] आमी शिकील्लीं [- उर्जिता भोबे]

एका समाजेंत जियेंवचो लोक एक सार्को चिंतिना, एका कुटमांत जल्मल्लो सयत एका चिंत्पाचो एक सार्कें चिंतिना. मनशाचें चिंतप, ताणें जोड‌ल्ल्या सिकपाचेर, जिण्ये अनभोगांत तशेंच ताच्या सळावळेर आसच्यांनी घल्ल्या परिणामाचेर होंद्वून आसता. चडताव मनीस हें शिकप जोडता इसकोलांनी, तशेंच आपल्याच घरांत. आमचो देस कितलोय मुकार पावला म्हणून कोण‌यी दांग्रो मारुंदी पूण अजून आमी थंयच‌च आसांव म्हळ्ळें अढूक सत. देकून‌च आज सयत दोतीक लागून चेडवांक हुल्पायतात, चलियांचेर अनीत अन्न्याय अजून चलून आसा.

आयकुंक कोडू लागत पूण हकीगतेंत आयच्या संसारांत आमी इतले मारेकार दीस पळेतांव तर हाचें मूळ कारण शिकपी अनी ’आमी शिकिल्लीं’ वर्गाथावन. आज आमच्या समाजेंत इतलेंय वीक भरलां तर आमी तांतूं समासम वांटेली जावनासांव म्हळ्ळें आयकुंक व पात्येवंक आमकां त्रास जातीत. पूण वेवेगळ्या विकाक (जांव धार्मीक, जांव राजकीय, जांव समाजीक वा हेर रितिचें) वांटचांत आमी पाटीं उरुंक नांव. आनी दोळ्यांक दोळो तत्व आयच्या समाजेचें रूप मारेकार जावन बदलून आसताना कायदे कानून एक तमासो कसो जाला. बाय उर्जिता भोबे नामणेची कोंकणी कवी गोंयांत वसती करून आसची. पयणारी-वीज राश्ट्रीय मट्टाच्या साहितीक स्पर्ध्यांनी इनामां आपणायिल्ली कवी. हांगासर तिच्या कवितेच्या सोंप्या उत्रां पाटल्यान तिणें सोडयिल्लीं पिंतुरां पळेवंक आनी फार्कुंक तुका उलो दितां

[कविता] आमी शिकील्लीं [- उर्जिता भोबे]

आमी शिकील्लीं

चलो जांव चली