ही कविता सयत असल्या पिडेसत चिंत्पाक खोंक्ता, आनी ह्ये कवितेची रूच चाकोंक तुमकांच सोडतां

’पानां सुकलीं तर, परत पालेतीत. पाळां सुकलीं तर कितें जायत?’ म्हळ्ळे सवालांत सुर्वात कर्तां. मनीस एक साहिती जावन, बरयणार जावन, कवी जावन समाजेक अपलीं वेवेगळीं रुपां धाखयत, पूण तो पयलो एक असकत मनीस जावन आसतां, मनशा संयबाची असकत‌काय ताचेलागीं आसचें स्वाभावीक. पूण ह्या असकत मनशाचें ’चिंताप’ मात आसकत जावन उरानाये. जशें चिंताप, तशेंच उलवप (अभिव्यक्ती), जशें अभिव्यक्ती तशें ताचें वेक्तित्व. जशें समाजेच्या हर शेतांनी नलियो शिंपडलेलेपरिंच साहितीक शेतांत सर्व भिंयाळ झडां मात नासतां, थंयचर‌यी नलियो/बेंदर उटोन दिसता, थोडी वेळाकान आळवता तर थोडें खात्रिजाय पडता - आसों.

असकत मनीस ’भलायकेचें चिंताप’ दवरून जर साहीत रचता, तें साहीत दोगां-तेगांक आंवडता, तेंच ’असकत चिंताप’ दवर्न साहीत रचता, तांतूं समाज कुसता शिवाय फुलाना/पालेना. पूण कसलें तें ’असकत चिंताप’? म्हळ्ळें समजोंचें भोव गर्जेचें. आनी तें असकत चिंताप ’म्हाका वेळ ना’ म्हळ्ळें. टागोरान ’गीतांजली’ बरयिल्ली ’वेळ आसा’ म्हणून न्हय, मार्कोनीन रेडियो ल्हारांचें अविषकार केल्लें ’वेळ आसलो’ देकून न्हय, जेनकिन्सान टिविचें अविषकार केल्लें फकत्त ’वेळ आसलो’ देकून न्हय. मदर तेरेसान ’दुबळ्यांची सेवा दिल्ली फकत्त तिचेलागीं वेळ आसलो म्हणून न्हय’. संसारांत/समाजेंत जांवचीं बरीं कामां फकत्त ’वेळ आसोन’ जांवचीं न्हय. हाचो उल्लेक हांगासर गर्जेचो - कित्याक म्हळ्यार, हांगासर आमचे कोंकणेंत कोण‌यी काम कर्ता वा करुंक चिंता तर ’ताका वेळ आसा’ म्हळ्ळें फयसल दिंवचें पिडेसत/लाचार चिंताप चिंतचें यथेश्ट मापान आसात. पाळां सूक‌ल्लीं - धर्तेक भार, मात्येक सार जाल्लीं जिवीं मोडीं तीं.

ही कविता सयत असल्या पिडेसत चिंत्पाक खोंक्ता, आनी ह्ये कवितेची रूच चाकोंक तुमकांच सोडतां

वेळ ना म्हाका

’जीवनांत म्हज्या आपार सूख संतोस आसा

पूण भगुंक वेळ ना म्हाका

मांयचा पालवाची ऊभ अजून आसा

पूण आवय म्हणोंक वेळ ना म्हाका

बापायन दिल्ल्या बुदिचो उडास आसा

दोन सब्ध ताचेलागीं उलवंक वेळ ना म्हाका

मोगाच्यांचीं नांवां मोबायलांत भरल्यांत

मोगाचे दोन सब्ध उलवंक वेळ ना म्हाका

म्हज्या कुटमांत मरण जालें

अंतीम संसक्राराक वचोंक वेळ ना म्हाका

दोळ्यांत भरल्या नीद म्हज्या

सुखान निदोंक‌यी वेळ ना म्हाका

आयुश्यांत झुजोन फुडें चलोंक आसा

पूण हो संघर्श करुंक वेळ ना म्हाका’

- प्रसन्न निड्डोडी [दसेंबर २०१५]