चित्रां विचित्रां आंकडो - ८

सुकिदाड पिंतुराचेर आयिल्ली कविता ही. भारीकायेन पळेल्यार हांतूं मनशापणाची सुकिदाड उटोन दिसता. ’मोस्राक व्हकात ना’ सांगणी पर्नी, मोसोर संयबीक, जेदनां बरो शेवोट मतिंत दवरून मोसोर केलो तर तांतूं भादक ना. पूण फकत हेरांक दुकवंक, सकला लोटुंक आनी संतोस पावुंक मोसोर केलो तर तो मारेकार. देकून‌च शिकप/समजणी गर्जेची. शिकप/समजणी म्हळ्यार फकत डीगऱ्यो न्हय. आयच्या काळार जे ’शिकपी’ म्हळ्ळे आसात ते भोव चतुरायेन ’अशिकपी’ आसच्यांक वापार कर्तात आनी अपली दाळ शिजयतात. आनी असल्या अनिश्ट शिकपिंनी फकत अपलें बोळकें भर्चें सोडल्यार तांकां कोणाचेंच बरें पडोन गेल्लेंना.

हांगासर सयत एक असलीच कविता जी अनभोगांत खिरवन बरयिल्ली आसा आनी तो अनभोग केल्ल्यांक मात्र ह्या कवितेचीं एकेक उत्रां फुटकोर आर्श्याच्या खोंवचेपरीं उडासाच्या आंगाक खोंकच्यांत दुभाव ना. पूण माहेत (Information), जाण्वाय (knowledge), आनी अनभोग (experience) तीन वेग-वेगळें जाल्ल्यान. फकत मायेत वा जाण्वाय आसच्यांक ही कविता समजुंची न्हय. कित्याक म्हळ्यार अपणाक जाल्ली मात्र दूक, हेरांक जांवचें तांचें कर्म म्हण अपले हात भांदून हेरांक हेडावन जियेंवचे यथेश्ट मापान भरोन गेल्ल्यांक जेदना अनभोग जाता तेदनांच सुसताता म्हळ्ळें ही कविता सुटावें सांग्ता.

घात केल्ल्या इषटाक... 

कोण आपले कोण पेले