ಕವಿತಾकविताPoem

आज हांव स्वतंत्र

प्रजापरभुत्वांत संस्रांत नांव वेल्लो देस म्हणून हर्दें पेटून आसच्या आमचा देसाची आयची नीज परिगत पळेतना मनशापण सयत लजेता. एका वाटेन मनशाक खिमचून भोखांवची भूक, अन्येका वाटेन असकतांचें सूक‌ल्ले रगात पियेंवची तान पळेताना एक सवल उदेता; निजायकी आमकां ’बरें’ म्हळ्यार कितें म्हणून कळीत आसा? देवाच्या निबान जर हेरांचेर जुलूम चल्ता, तर निजायकी अमकां ’देवाची’ वळोक आसागी? हेरांक लुटून खांवन धेंक काडचेंच खरें समधान म्हणून पात्येतेल्यांक ’अत्मो’ म्हळ्ळो आसागी?

आज खंच्या प्रांत्यांत‌यी आसून, खंयचेंय दिसाळें उग्तें केलें तर, हऱ्येका पानांनी उण्यार उणीं तीन-च्यार घडितां; धर्माचे राकवलेखातीर जांवच्यो खुनी, भलत्कार, हल्लो - ह्योच्च खबरो. धर्माखातीर जर कोणायचीय खून करुंक पडता, कितें तो धर्म तितलोय असकत? हीं सवालां अधुरिंच उर्तात आनी कविचीं चिंत्नां अपशिंच मोर्तात.

स्वतंत्र दिसाचो महत्व आमच्या आयच्या काळाची हकीगत पिंत्रांवची ही कविता वाचुंक, मापुंक, पार्कुंक, तुकुंक वा थुकुंक तुज्या चिंत्पासक्तेचेर सोडतां.

आज हांव स्वतंत्र

सोधून गेल्यार काम ना

मोलाक घेवंक धाम ना

आज हांव स्वतंत्र!

म्हज्या घरांत आज

रांदण झळवंक कांय‌च ना.

एक‍च्च पूत असलो

मासा-आंगडिंत घोळतालो

पोटां आमचीं भर्तालो

गायरांक मार्चे दुभावान

ताकाच हाणीं खातरलो