[व्हा! सभदाथावन‌च]

व्हा! सभदाथावन‌च सुर्वात करुंक पडता जेदनां ह्या कवितेविशीं उलयताना, कसलीं अपुर्भायेचीं स्वपणां, एका पिंतुरांतल्या चलियेचीं. मेटां मेटांक इमाज्यांचो दोंगोर रुतां कर्चीं कल्पनां आनी वर्णनां पळेताना निजायकी ही कविता एक सुंदर पिंतुरारुपार दोळ्यां हुजीर उभी जाता. आनी एकाच्च खिणान हें सर्व घडून सोडलेंगाय म्हणतासतां, स्त्री संयबाची लज, कौतुकाय, आतुराय, तशेंच स्वपणेंवचे सर्व गूण/अवगूण धर्णिचेर पडलेल्या चांप्याफुलाचेर अपलें पड‌रुपणें पळेताशें भग्ता.

बाय शीला चडताव जावन कानडी भासेंत बरयता तर‌यी, तिणें बरयिल्ल्यो थोड्यो कोंकणी कविता जायतो तेंप यादिच्या कोनशार खंचून उर्च्यो तसल्यो म्हणून येदोळ‌च हिणें रुजू केलां, प्रसतूत आपल्या कुटमासवें मैसूरांत तिची वसती तर‌यी, समाजेचेर अपुर्भायेची नदर, तशेंच कोंकणेंत स्त्री संवेदन साहित्यांत अपरूपायेन झळकुंच्या बरवपिणीं मधें हिका हांव तर‌यी मांदून घेतां.

चित्तारांतुली चेल्ली.

सांज ...

काळोक मांडचे फुडे

चांदणे फुल्तना..

हांव देंवता

चित्तरांतुलेन हें भूंयचेरी.

केस फाप्पूण घेत्तना

आकाशांतुले नक्षत्रा राशी

हांगा उज्वाडू शिंप्ता

मेगेले आंगाचे सुगंध

परमळतना ..

हझार चांपे फुल्लं

एक्क वळे फुल्तातीं.

दोळे एडकेंतुलेन

केदनाच की सोपना चो

एकू कुडको तुंटून पडता.

मोहक थंड व्हारेंतू

खंचो की रागाक

खंचे की ताळाक मेगेले

पावूल . . रात सगळे

भोंवताती.

आनी इत्ते.. उज्वाडू जाल्लो... मणतना..

हांव केस ओळोवन

फांती विंडून घेत्ता.

चांपे फुल्लं मेगेले

माक्षी येत्तातीं

आंगाचो परमळू

भायर येनातशी

वरल पांगूर्न घेत्ता.

नवीन एक सोपना कुडको

येवून दोळे एडकेंतू बसता.

तशी चमकता ...परत

चित्रांतुली चेल्ली जात्ता.

तू आयलो. केदनाचे व्हरी.

चित्तारा वयिले धूळ पुशिता.

एक घडी पळवुनू..

मुखारी वत्ता आन्येक

चित्तारा लाग्गी.

चित्तरांतुली चेल्लियेलो

तोंडा वैलो हासू

दिसनावे तुक्का?

आणी.. बावून नेलारी

पळ्ळेले तें दोनी

चांपे चे फुल्लं..?

[* चित्तूर = पिंतूर, * चेल्ली = चेडूं]

- शीला भंडार‌कर [अगोसत २०१७]