ಕವಿತಾकविताPoem

मातियेन केन्नांय

ऎक मूट मातिच्च मन्शाचो शेवोट. ऎक चिम्टि मातिच्च मन्शाचि सुर्वात म्हळ्ळे मुळावे तात्विक चिंत्पाचे बुन्यादिचेर पळेताना मातिच्च सर्वस्व, मातियेखातिर आमि जियेतांव आनि मोर्तांव आस्तां माति हर्येका मन्शाकुळाक महत्वाचि. मातियेखातिर दॆसाचो वांटो जाला, मातियेखातिर लोकांन एकामेकाचि रग्तान्हंय व्हाळय्ल्या आनि व्हाळव्न आसा.

ह्या मातियेचेर बरें भिं बरे मनाच्या मन्शान वोंपुंक धर्लें तर तें बरें भिं खिर्लोन बरें बेळें जातलें, आनि बरो समाज उदेतलो. पुण जेद्नां हि ’माति’ मत पिर्वल्ले चिंतिनास्ताना आण्व्यांक समर्पुन दिता आनि ह्या मातियेचेर तो आण्वो वाय्ट भिं वोंपुंक धर्ता, तवळ उदेता खर्गां आनि अन्वारां मन्शाकुळाचिं. खोटो अप्लें खोटेंच भिं वोंपुंक धर्तलो आनि अशें समाजेचें सत्त्यानास जाता.

सकाळिक विश्याचेर भॊव मार्मिक रितिन उटयिल्लो आवाज हो, कविता म्हळ्यार कित्लि सक्तेवंत म्हणुन बोबाटुन सांग्चो गाज हो. आनि आण्व्या ’भिंयाळो’चेर कांठाळुन कान/दोळे/तॊंड/नाक धांपुन जियेतेल्यांक हि कविता सम्जुंक त्रास जाय्नांत. कित्याक म्हळ्यार कवि ~आंड्रु काळ्जाचि भास जाणास्चो कवि, आनि शीदा कवितारसिकाच्या काळ्जाक रिग्चि कला भॊव अपुर्भायेन जाणास्चो माहीर कवि, ह्यॆ पाव्टिंय तो तशेंच कर्ता म्हणुन तुंच पार्कुन घे.

मातियेन केन्नांय

माग्लें ना बीं

तिच्ये खुशियेचें!

वोंपुनंच गेलों हांव

बिं, म्हज्येच खुशियेचें

वोंपुन वोंपुन

संप्लिना खुशी

विकुनंच सोड्लि माती

आतां वोंपुन आसा पर्की

ताचिच खुशि, धादोशी!

विचार्येत तुवें, ’तुज्या मातियेंत

पर्क्याचि खुशि कशी?’