ಕವಿತಾकविताPoem
आंकडो १३
कविता जेदनां जिण्येचें काप जाता तेदनां ती कविता फकत्त उत्रांचो हार जायना बगार वाचतेल्याच्या काळजांत जेमेंवचा कोशेडदाक जागयता म्हणच्याक कांय ही कविता गोवाय दीत.
एक असहायक बापूय, अपल्या बायलेच्या पोटांत आट मयनें जियेवन, कांय थोड्या दिसांनी जल्मून येवंक जाय आसलें बाळ, अवचीत जावन अंतर्ताना कितें करुंक सकत? एका वाटेन कुटमाचो खांबो जाल्लो तो बापूय, उमाळ्यांनी कोसोळच्या अपल्या कुटमाक धयर दिंवचो तारोक जावन, अपली ल्हान भयण बाळ जावन कित्याक येवंक ना म्हणून सवाल कर्तेल्या नेणतुल्या धुवेक कशें समजयत? आनी हेरांच्या दुःखाकच्च बंडवाळ कर्न जियेतेल्या निर्दय/निर्भावूक ’मनीस’ म्हळ्ळ्या जीवीं मधेंय कविता उभजता मात न्हय, कुसकोन वेतेल्या बापूय कवीक त्राण दिता; नवें चिंतप चिंतुंक, नवो भर्वसो आरावंक.
कविता म्हळ्यार उत्रां न्हय उलो, आवाज न्हय ताळो, उत्रावणेची युक्ती न्हय कोशेडदाची अभिव्यक्ती. कविता म्हळ्यार फकत्त अपुर्भायेचीं उत्रां गुंतून, समाजेक ’प्रतिभावंत/आदर्शवादी’ रूप धाखवन ’सर्व थरांचीं खोटीं/अण्वीं, वीक वांटचीं किर्कोळ कामां कर्तेल्या भागेवंत कविंनी’ हीं कविता समजुंचें एक प्रामाणीक प्रेतन केल्यार आमची समाज कितली बरी जायत न्हय?
आंकडो १३
दूःक म्हळ्यार...
दूःक म्हळ्यार
अशी..
नोव मयन्याच्या स्वपणा-अत्रेगांक
धव्या वसत्रांनी गुटलांवचें
आनीं.
फोंड काडून माती धांपची
निजायकी गळगळ्यांनी रडचें;
हांव कांय अबराम न्हय.
देकूनच कोण्णा
बली-अर्पण जावनच जाली!
दोन गुळियो धाडा म्हणून
चीट बरवन दिल्ली..
त्यो कित्याक म्हणून विचारलें
निर्भावूकपणी ताणीं सोडवन सांगलें
समजलें सोडा म्हळें
अमृताक सुकवन सोडचें
कितलें सलीस;
ल्हान भयण जाय
बाळ भयण म्हणून
सदां सोधनेंत आसली धूव
आज वार्डाक धांवून आयली.
दीसल्ल्या सर्व खाटियांनी धांवून
बाग्वोन तिळून सोधिलागली.
बेजारायेन अखरेक वोंट चाबून सांगलें -
तुजी ल्हानभयण देवालागीं गेली धुवे.
धुवेक आतां राग-
देवाचेरगी?
ल्हानभयणिचेरगी?
विचार्चें धयर म्हजेलागीं ना;
सर्व तकली हुने मधें
म्हज्यो व्हाणो मायाग जाल्यो!
माल्गड्या सर्वांक समधान,
’वचुंदी सोड सनी गेली’
म्हाका मात्र समजना-
तितल्याक शनी खंयची?!
***
[कानडि मूळ: जोन सुंटिकोप्प, कोंकणीक: व्यालि क्वाड्रस]
जॊन सुंटिकोप्प: साहितीक शिक्षक जावन वावर कर्चो हो इंगलीश साहित्यांत पद्युत्तर शिकाप सयत शिकून आसा. कानडिंत आपल्या कवितापरतिभेक लागोन एदोळच्च फामाद जाल्लो जोन सुंटिकोप्प एक संवेदनात्मक कवी तशेंच विचारवंत साहिती.
More in Poinnari
ಕವಿತಾकविताPoem Feb 2025
धाळ्यो [डो. झीटा लॊबो]
ಕವಿತಾकविताPoem Oct 2020
केन्नां पुणी उटतेल्यात... (- विल्मा बंटवाळ)
ಕವಿತಾकविताPoem Nov 2016
येका फो०डाचि कता
Send your comments to author on this writing
This is not a comment box. Nothing you write here appears on the site or is shown to any other reader: it is sent to him by email, privately, and he replies to you directly if a reply is called for.