ಕವಿತಾकविताPoem

मधू आनी कल्कांडा आंगडिचो तांदू

आमी सगळे मनीस जावन जियेतांव तर‌यी आमी फातोर मनाचे, फातोर काळजाचे. फातोर सयत मनशापण घेत पूण मनीस मनशापणाचेर हल्लो करून जियेताना भोव थोडेपावटीं आमचें काळीज कोसाळता आनी मत पिसांतूर जाता. आमच्या देसांत‌च्च शिकपी म्हण नांव वेल्ल्या राज्यांत एका मानसीक पिडेच्या आदिवासी युवकाक पंगडान लगाड काडताना ताचेसवें ह्या संसाराच्या सर्व मनशाचें अंतसकर्न सयत मोरोन गेलांगी म्हळ्ळें सवाल उभें जाता.

समाजीक दणसणेचेर सदांच आवाज उटंवचो कवी आंडऱ्यू डी’कुन्हाची एक मार्मीक पूण हकीगत पिंत्रांवची कविता ही. ह्ये कवितेंच लिप्त्यो इमाज्यो लेगून रुदान कर्च्यो कांय काळजाक कान आसचे आयकतीत न्हय? ही मधुची खून न्हय, आमी पात्येंवच्या ’मनशापण’ म्हळ्ळ्या चिंत्पाची खून. आमी बरो म्हणच्या ’धर्माची’ खून. हाच्याकी चडतीक कितें सांगुयेता... तें सर्व कविताच सुटावें सांगून वेता.

मधू आनी कल्कांडा आंगडिचो तांदू

कल्कांडा अंगडिचो तांद्वाक

पयले पावटीं सुटका लाभल्ली

भुकेल्ला मधून मूट मार‌ल्ले दिसा

आज मधुचो अत्मो सर्गाक पावला

तांदू रानांत शिंपला

रूक मोनो साक्स जाला!

खुनिगारांच्या जम्या पांयां पंदा

मसतून गेल्लो एकेक तांदू

मधुचें एकेक दूक जावन

अकलास सोडन असा...

कणशेन तकली पुर्ती बागयल्या