राकोल

बदलोन येंवच्या काळाचेर आर्सो धर्चीं कविता समजुंक कांय अरिसटाटलाक, प्लेटोक, कीटस, वर्डस‌वर्त, एलियेटाक वाचुंक जाय‌च्च म्हणून ना. दोळे उघडल्यार मात पुरो.

तेंपाधीं गुडसुलांनी तर‌यी चिमणे दिव्याच्या उज्यांत, मातियेच्या रांदणेंनी शीज‌ल्ल्या नीस-पेजेंत भुर्ग्यांक व्हड करून दिल्ल्यांचीं भुर्गीं आज, बंगले रावळेरां उभीं करुंक सकल्यांत पूण मनशां मोलांक मात मोल ना देकून अपल्या प्रायेसत आवय-बापायक आशऱ्याक धाडलां, आनी असल्या आश्र‍यांत दीस काडतेल्या एका प्रायेसत आवयचो उलोच्च ही कविता.

राकोल

मयने वैरी मयने

वरूष सरून गेले

वृद्दाश्रमाचे पायवाटेरी

पाटी पळयता.. तुगेले

सगळे न पावूस पळ्ळे री..

मन मेगेले सुकून गेलां

एक एकवळे मात्र तुगेले

मनियार्डर आयला

दुडू गर्ज ना म्हाक्का

तूं येवून वच

चेर्डा म्हाक्का तुगेले

घरा घेवून वच

होडू मनीस

जाल्ला तूं म्हणून

आयकताना भर्ता

मन.. संतोसान

दुरबळे घरांतू

जन्मू तुगेलो जाल्लो

तुगेले दुद्दा खातीर

आम्मी उपास काळ्ळो

तान्नी हान्नी दिल्लले

न्हेसून दीस काळ्ळे

रीण कोर्नू तुक्का

इसकोला भर्ती करयिले

कोयर पुसप आंवगेले

उंबळप सक्कडयी कर्ता

रुची रुची रांदप कोर्नू

तुक्का हांव वाडता.

दोळे भरून खुषी पावता

बात्राले खेळ पळोन

अज्जी हांव म्हणून

तांकां केदाळायी कळशिना

घरा कामा चेडू म्हणून

अपवन वर बाळा

येवन म्हाक्का आपवनू

व्हर तुमगेले घरा

थकोन गेली हांव

चोवन तुगेली वाट

तुगेले विना वांचुंक

हांव शक्य ना चेड्या

आवसू हांव तुगेली

तुक्का विसरूं कश्शी?

पूतू तूं आसतना

अनाथवे हांव अश्शी?

वेग्गी सर येवनू अम्मा

म्हणूनू आपयी

आपवन म्हाक्का व्हर्ताना

हें वृद्दाश्रम पडयी

- शीला भंडार‌कर [दसेंबर २०१५]