कितले वयरी रूकारी

’धुळी थावन आयलाय मनशा, धुळीक तूं वेतलोय’ हें धार्मीक चिंतप मात्र न्हय बगार समाजीक चिंतप. तर‌यी मनीस जावन ह्या संसारांत जियेंवचो हेच्च मातियेक लागून मनशापणाचो भोंगोसतोळ कर्ता. भाव भावालागीं, सेजार सेजारिलागीं मात्र न्हय राश्ट्र‍ राश्ट्रालागीं सयत झुजता एक मूट मातियेच्या सुवातेक लागून, आनी जीक‌ल्लो तशेंच सलवल्लो, हेच्च मातियेंत अपली निर्जीव कुडीक सांडून वेता - ही कांय काल्पनीक काणी न्हय, बगार आमी हऱ्येका दिसा पळेंवचें अडहूक सत. माती कवितेंच असलेंच अपुर्भायेचो नियाळ आटापून आसा.

बाब वेंकटेश नायक शिकपी वर्गाचो, समजणेचो कवी म्हणून ताचीं कविता गोवाय दितात. ह्या संसारांत कितेंच थीर/सासणीक म्हळ्ळें ना म्हळ्ळें कवितेचें तीरळ पूण ह्या तिरळाच्या भंवतोणीं हाणें उभ्यो केल्ल्यो इमाजी वेवेगळे सुराचीं गितांच गायतात अशें भग्ता. ही कवितेची सोभाय तशेंच ताक्त मापुंक तुकाच सोडतां.

कितले वयरी रूकारी

पाल्लो चिगरेवो

बावनू एक दीस मात्तींत मेळता

भूंय सोडन

आकाशार उबल्यारीय

पाक धांपतरी मातीक पावता.

मातीचे स्वाद आनी स्वभाव तसलोच

सुरवे पावसाक मातीये परमोळू

उडगास हाडयता

मातीचे रुची माकशी पळेल्याक

संबंधू सक्कड विस्रायता

मातीचे वांटो जातना

मातेतांय पडता

कोणाय ना जातना

माती मेळनू आपणावनू गेता

आवसुले म्हारेंतू वाडून

भायलेल म्हारेंत निद्दोन

आखेरीक उज्जे म्हारेंतू आसल्यारीय

माती सोडनू दिना

जीवांतू जीव दवरोनू

म्हारेंतू गुटलोन गेता.

एक वेळाचे देवू आनी देवळ तांय

मातीचे गर्भांतू आसा

कोणाकय सोडुंक ना मातीन

हांवय माती जावचे

वेळाक राकून आसा.

- वेंकटेश नायक, मडंत्यार [जनेर २०१८]

वेंकटेश नायक, मडंत्यार: वृत्तेन प्राध्यपक जावन वावर कर्चो वेंकटेश नायक, कोंकणी साहित्यांत काण्येगार/कवी जावन व्हळकेचो तर‌यी, एक संवेदन‌शील चिंत्पाचो कवी, कविता ताची पयली आसक्त. कोंकणेच्या फुडारांत एक भर्वश्याचो कवी जावन उदेतलो म्हळ्ळो म्हजो आशावाद.