यादिंचो पोसो (गौरांग बाबुराव भांडीये)

[कविता] यादिंचो पोसो (गौरांग बाबुराव भांडीये)

दरेका मनश्याक भुरगेंपण हंत उत्रून येवपाक पडताच. भुरगेंपण एक असलें हंत; जें कितलो जाणतो जाल्यारी यादिंत उर्चे तसल्यो खूप काणियो आसतात. केदनांय त्या एकेका काणियांक याद करुंक लाग्ताना मतिंत उल्लास, आनंद उमाळून येंवचें सहज.

बाब गौरंग भांड्ये एक युवकवी, अपल्या भुरग्यापणाल्यो यादी कितल्यो सोंप्या रितीन याद कर्ची पळयताना आमकां त्यो वाचून गेल्लेपरिंच आमच्या यादिंच्या संसाराक पावयतात.

[कविता] यादिंचो पोसो (गौरांग बाबुराव भांडीये)

यादिंचो पोसो

भुरगेपणांतल्यो यादी उस्पूंक

भुरगो जावन गेलों हांव,

रितो जावपी यादिंचो पोसो

आयलो म्हजो जीव खांवक.

भांगराळे दीस ते

भांगराळ्या मनशांनी भरिल्ले,

आपलेपणाच्या नात्यान

शेजार शेजार जोडिल्लें.

अनंताच्या फुलांनी आमचें

आंगण शिवरिल्लें आसतालें,

रतनआबोलें कित्याक कोण जाणा

हळूच लजून फुलतालें.

पोरसांतली जाणटी दसण

नेणारपण मिरयताली

लयराईच्या जात्रेची सुलूस

जुस्त मोगरेक चडटाली.

वयणेवेल्या चुडटांचेर न्हिदपाची

ओडूच आगळी आशिल्ली

खळावेल्या बेड्यांचेर लोळपाची

मजाच वेगळी आशिल्ली.

खाणोणेंतले माग आतां

शिंपपा खातीर उरुंक ना

कल्ल्याचो आदलो झेत

आयच्या स्प्रिंक्लरांनी ना.

गार्फां, आमुल्ल्यो, तेफळी आतां

आदले बशेन लागनात,

परमळ आपलो फांकोवन

आपूण लागिल्ल्याचें सांगनात.

आपणाल्या परस हेरांल्या भाटांतलीं

आडसरां रुचीक लागतालीं,

सूकत घाल्ले पणसाचे पापड

कुरू कुरू करून खातालीं.

पिराड्याच्या बॅटान आमी

कितलीं शतकां मारताले,

बाॅल शेटलो जाल्यार आमकां

तोरगां धडे सुध्दां चलताले.

अनशी आतां आळशी जाल्या

माडाक लेगीत मोठेंपण आयलां,

कावथेन आपणें माडी जावपाचें

सपन लेगीत उदकांत पायलां.

शेण्यावयलो पणस आतां

आदले बशेन लागना,

कळसो भर उदक सोडून

मिरवेल कांय मागिना.

भातयो, पालो खावपी मायेस्त

गोरवां आतां गोठ्यांत ना,

माकडांक आमुडपाची तांक आयच्या

पग, जर्मन पेट्यांत ना.

पूण थोडें भोव उरलां नदरे सामकार

बाकी सगळें इतिहासजमा,

आतां घरां, मनशां कोण ना हांगा

म्हज्यो यादी तरी कसल्या कामा?

-  गौरांग बाबुराव भांडीये. [माय, २०२३]

गौरांग बाबुराव भांडीये: सावय-वेरें रावता. सद्याक धेंपे महाविद्यालयांत कोंकणी विशयाचो सहायक प्राध्यापक म्हूण अध्यापन करता. कथा, कविता बरोवपाची आवड आसा. जायत्यो कथा, कविता प्रकाशीत जाल्यात आनी सर्तींनी इनामां फाव जाल्यांत. कोंकणी साहित्य सरितेची साधना अदीक प्रगल्बपणान करीत आसा.