शिजानातलीं भगणां [- जोन सुंटिकोप्प]

[कविता] शिजानातलीं भगणां [- जोन सुंटिकोप्प]

"To be a poet is a condition, not a profession.” — Robert Graves. जेदनां उत्रांक अत्मो लाभत अनी पाकाटे लाभतीत तर कितें जायत? ह्या सवलाची जवाब एका दोन उत्रांनी दिंवचेतसली न्हय. ज्वालामुखी उपरांत लावा येता पूण धर्तिचेर सासणीक म्होर घाल्चें त्या लावान. दोन वर्साधीं ’मोनी बोब’ कोंकणी कविताजमो पर्गटलो, अनी ह्या दोन वर्सा उपरांत उदेल्ली ही कविता वाचताना म्हजें काळीज इतलेंय संतोसान नाचलें म्हळ्यार एकेक वोळिच्या एकेका उत्रांनी गुंडायेची काणी वाचुंक मेळ्ळी. एक पावटीं वाचताना एक काणी तर अन्येक पावटीं वाचताना बोल्तीच काणी. कविता वाचून घडिभर दोळे धांप्ताना मतिंत हेच सब्ध प्रतिध्वनीत जाले ’व्हा... व्हा.... व्हा.... कसली अपुर्भयेची कविता...’

जोन सुंटिकोप्प वृत्तेन साहितीक शिक्षक. पूण ताची काव्याळ प्रतिभा कन्नड भाशेंत सयत तितलीच पर्जळीक जितली कोंकणिंत. आनी म्हज्या उत्रांनी कसलोच अतिशयोक्त (exaggeration) ना. आनी एका अपुर्भायेच्य कवितेक हाची गर्ज‌यी ना. आतां ह्या कवितेक वाचुंक आनी कवितेच्या अत्म्यक आपडुंक तुकाच सोडतां.

[कविता] शिजानातलीं भगणां [- जोन सुंटिकोप्प]

शिजानातलीं भगणां

तूं म्हजो जीव

पूण म्हज्या जिण्येंत

केदिंच तूं दिसलोनांय;

सोधनां कर्चें बंध कर

एकादावेळा श्वास रावत

जीव आनी श्वास कांय रागार पडतीत!

आबळे...

जीव‌घाताक पेचादची ती दोरी

विकाळ सिसली आनी कोनश्यांतली ती बंदूक

कालवारिच्या दोंग्राक दीश्ट लायतत;

शिजानातलीं म्हजीं भगणां

तुज्या काळजाक नापसंद तर

म्हाका कांय दुर्सनका...

दुकांनी हांव दादोशी जलां

आनी फाल्यांचें फाल्यांक!

- जोन सुंटिकोप्प. [दसेंबर, २०१९९]