वात (- मनोज नरेंद्र कामत)

[कविता] वात (- मनोज नरेंद्र कामत)

बरें वायट ह्या संसाराच्या अखेर पऱ्यांत आसतलें. समाजेंत सयत बरो आनी खोटो मनीस आसतलो, बरो मनीस एका वातिपरीं पूण जशें एका वातीन काळोकाक नास करुंक जायना तशेंच बरो मनीस सयत एका वातिपरीं काळोकालागीं झुजता पूण घडी पावतच तो संप्ता आनी थंयचर परत अंधकार उदेता. पूण परत एक वात तें काम कर्ता जशें अन्येक बरो मनीस बरें काम करून वेता. ही संसाराची दसतूर/रिवाज.

कवी बाब मनोज कामताची लिसांवाभरीत कविता वाचुंक आनी त्या कवितेचो स्वाद भगुंक आतां तुकाच उलो दितां.

[कविता] वात (- मनोज नरेंद्र कामत)

वात

जळटनां

ती पणटेंतल्या तेलावशीन

पळय नासली

तिचें ध्येय उजवाड दिवपाचें

काळखाकडेन झुजपाचें

रातभर

ती जाणां आसली

काळखाचेर ती केन्नाच

जैत जोडूंक शकना म्हूण

तेलाचो एक एक थेंबो

वाडयतालो

वातीची आत्मशक्त

जशें कुडींत व्हांवपी रगत

आत्म्याक दितालें बळ

धग लागतालो

चटको बसतालो

वेदनांची काजळी

दुखाचे सायेंंक दसून

वळवळायताली नरक यातनेन

वातीक ताची तमा नासली

ती आत्मसमर्पण करीत

पेट्टाली जोतिर्गमय जावन

तेल सोंपत येतकच

वात भगभगली

जळ्ळी होमखण कशी

पुरायपणान

आनी पालवली

तांबडी गुंज जावन

निमणी कीट सोंपून

गोबोर तितलो उरलो

तेलाच्या रांपान बुडून

धुवरेलो सगळो वाठार

स्वास - उस्वासांतल्यान

वातीचें अस्तित्व जागयत

उगडास उरले कांय खीण

परतून याद येतकच

वात काळजांत पेटली

बिण्ण काळखांत उजवाडून

- मनोज नरेंद्र कामत. [जनेर, २०२०]