उत्रां (- फिलोमेना सांफ्रान्सिसको)

[कविता] उत्रां (- फिलोमेना सांफ्रान्सिसको)

मनशाक मार्न काडुंक फकत चुरी, तलवार व बांबाची गरज ना. फकत उत्रांच पावतात. बरें उतर जीव नासच्या कागदाच्या फुलाक लेगून जीव दीवंक सकता तर खोटें उतर खरेंच जावन संवेदन आसच्या मनशाक नास करुंक सकता. हीच ह्या कवितेची पाट‌भुंय जावनासा.

[कविता] उत्रां (- फिलोमेना सांफ्रान्सिसको)

उत्रां

काळजाक म्हज्या

पीळ घाल्पी

उत्रां तुजीं

दळ्यांतल्यान म्हज्या

दुकां जावन

व्हांवात आसात

व्हांवात आसतेलीं.

कित्याक,

जेन्ना सावन

उत्रां तुजीं

काळजाक म्हज्या

भाले जावन

तपलीं, रंबलीं,

तेन्ना सावन

काळजांत म्हज्या

दुखाची खल

झर फुटली, जी

व्हांवात आसा, आनी

काळीज म्हजें

दुखाचो एक

दऱ्या जाला.

देखून

जे मेरेन

दऱ्याचें उदक

ल्हारां जावन

खडपांचेर

आदळतलें,

आदळत रावतेलें,

ते मेरेन

उत्रां तुजीं

काळजार म्हज्या

आपटतलीं,

आपटत रावतेलीं.

- फिलोमेना सांफ्रान्सिसको. [ज्यून, २०२०]

फिलोमेना सांफ्रान्सिसको: भुर्ग्यांचें साहीत, मटव्यो काण‌यो, कविता, विशलेषणां बरंवची बाय फिलोमेना सांफ्रान्सिसकोचे पर्गट जाल्ले बूक; म्हजो दिश्टावो, वोंप्ता तें पिक्ता, टुंटुनिच्यो काण‌यो (तर्जण), हुंबन्यावयली पणटी, गूल‌मोहर. कविसम्मेळांनी, अखील भारतीय कोंकणी साहीत सम्मेळनां, परिशदी तशेंच बहुभाशा कविसम्मेळनांनी भाग घेतला.