ಕವಿತಾकविताPoem

संवणॆ न्हायत गॆलॆं [संजीव वेरेंकर]

हें संवणें (सुकणें) मोगाचें संवणें देकून मोगाचीं ल्हारां घेवन काळजातडीक आपटाशें कर्ताना कवितारसिकाचें मन उल्लासान भर्ता. पूण ह्या संवण्यान शिडशीड पावसांत न्हांवचें कवीक जर अपल्या काळजांतल्या प्रेमिची याद हाडून दिता आनी भगणांचो काट तुटवंक सक्ता तर त्या संवण्याविशीं मातशी खोलायेन चिंत्पाची गरज आसा.

बाब संजीव वेरेंकर गोंयचो एक नामणेचो पत्र‌कर्त, कवी, वावराडी आनी मयपासी मनीस. विमला पै पुरसकार, टी.एम.ए.पै पुरसकार, कोंकणी भाशा मंडळ (गोंयां) पुरसकार हाका लाभ‌ल्ले प्रमूक पुरसकार. सादीं उत्रां व्हापारून रच‌ल्ली ही कविता सादी दिसोंक पुरो पूण समजतेल्यांक हिशारोच पावता म्हळ्ळे सांगणेपरीं, ह्या कवितेच्या गुंडायेक देंवोंक तुकाच सोडतां

[कविता] संवणॆ न्हायत गॆलॆं [संजीव वेरेंकर]

संवणॆ न्हायत गॆलॆं

शिडशिड शिड पावसांतल्यान

संवणॆ न्हायत गॆलॆं

मनात म्हज्या घॊटॆर करुन

खंयचगॊ तूं पावलॆं

कुडू कुडू जाता म्हुण

झाडार हांव लिपलॆं

पानांची कामळ करुन

सुस्थ हांव न्हिदलॆं

फुलांची सपना पळॊवन

फात्या पारार उटलॆं