सोद! (- सखाराम शेण्वी बोर्कार)

[कविता] सोद! (- सखाराम शेण्वी बोर्कार)

ही कविता थोड्याच उत्रांची पूण हांतली काणी कांय वरसांची. संसार बदल्ला पूण काळोकांत जीण सारून सवय केल्ल्या मनशाक उज्वाडाचेर नोसाय. हांगा उज्वाड म्हळ्यार गिन्यान, जाण्वाय, शिकप, समजणी. काळोक म्हळ्यार आळसाय, अग्यान, उणी वा ना-समजणी. कविता वाचून गेल्लेपरीं मनांत उदेंवचो पयलो सब्ध ’व्हा!....’

[कविता] सोद! (- सखाराम शेण्वी बोर्कार)

सोद!

हालीं म्हाका उजवाडाची

सामकी नसाय जाल्या.

काळखांत एके बंद कुडींत

एकटोच रावप

म्हाका आतां आवडटा.

उजवाडांत

जिणेंत कसलीच

मोख नासतनां

हांगा थंय धांवपांत

कितें अर्थ आसा?

दुसरे धांवतात म्हण

हांवेय तशेंच धांवचें

हें म्हाका तरी समा दिसना.

ते खातीर आतां हांव

एके बंद काळखे कुडींत बसून

म्हजे जिणेंतले मोलादीक खीण

हांवे उजवाडांत कित्याक वगडायले

ताचीं कारणां सोदतां.

- सखाराम शेण्वी बोर्कार. [एपरील, २०२०]