ಕವಿತಾकविताPoem
पूण आस आमी सोडुना (- उर्जिता भोबे)
[कविता] पूण आस आमी सोडुना (- उर्जिता भोबे)
मनीस ह्या संसारांत जियेवन आसता परयांत जायतें जोडता तशेंच जायतें होगडायता. कितेंच स्थीर म्हळ्ळें ना. सक्कड क्षणीक. जांव आसत-बदीक, नांव, हुद्दो, सगळें क्षणीक मात. पूण कितेंय आसा जें मनशाक धयरान जियेवंक करता तें जावनासा भर्वसो. आनी ह्या भिरांकूळ दिसांनी सयत मनीस भरवसो सांडिनासतां जियेवंक उलो दिंवची कविता ही.
[कविता] पूण आस आमी सोडुना (- उर्जिता भोबे)
पूण आस आमी
सोडुना
हय खरेंच! भीरांतेचें चादर चोयवाटेन फाकारलां भयाण किण्ण सगळो वाठार हांवें खंय नाकारलां? काळजांत धडधड, दुगदुग हांव ना म्हणना इतले दीस भायर सरूना पूण आस
आमी सोडुना हुस्को जाला मनार स्वार बंदच
दिसता दर एक दार वसाड पडल्यात रस्ते सगळे काळोख करतात काळजार वार परदेशांत उरल्यांत
भुरगीं आवयच्यो राती सरून सरना इतले दीस
भायर सरूना पूण आस आमी सोडुना पसऱ्यांक, मांडांक पडलां कुलूप बाजाराचो सरला
हुरूप शांततायच आसा खरी तोंड तीजें दिसता
कुरूप म्हऱ्यांत आसात आपलीं तरी खोस
कित्याक भोगना? इतले दीस भायर सरूना पूण आस
आमी सोडुना घरचीं घरच्यांक मेळूंक
लागल्यांत शेजारी आतां दिसुंक लागल्यांत वळखं लेगीत नाशिल्ले जे एकमेकांक पावूंक
लागल्यात कितले जाणांचीं खरीं रूपां हरशीं आमकां दिसना इतले दीस भायर सरूना पूण
आस आमी सोडुना दोतोर जीवार जाल्यात उदार जीव वाटायतात सोसुन मार कांय जाण दीस रात
झगडटात वाऱ्यार उडोवन घर संसार कोण
फुकट तपासता उपकाराचे हिशोब मांडना इतले दीस
भायर सरूना पूण आस आमी सोडुना गरजेक
कोणय पावता आतां पूण भेश्टेच भायरय सोडिनात दयेची मोवसाण एकवटेन शीस्तीचें चीलखत तोडिनात हांतल्यान भायर सरतलींच जाय धीर आनी करूणा इतले दीस भायर सरूना पूण आस आमी सोडुना भंय आसलो तरी धीर सोडचो न्हीं एकटो आसलो तरी एकसुरो जावचो न्हीं कुडींत अंतर दवरलां काळजान वांगड सोडुना इतले दीस भायर सरूना पूण आस आमी सोडुना आशेचीं जनेलां उगतीं
जाल्यंत किरणां धीराची घरांत रीगल्यांत आशेरच तर चलता संसार विश्वासान मना रंगल्यांत भीरांत जरी अनिश्चिताची विश्वास आमचो गळना इतले दीस भायर सरूना पूण आस आमी सोडुना रोकडेंच रूप परततलें रस्ते मनशानी भरतले वेळेर भुरगीं खेळटली लोक हातांत हात धरतले चैतन्य जालां जागें आतां उर्बेची शक्त
हरूना इतले दीस भायर सरूना पूण आस आमी
सोडुना देशाचें रूप बदलतलें घरांत सुख
परततलें कितलें किदें भोगलां आमी हेंय आमी
निस्तरतले मेळुन लडाय जिखतले हांतुंत
कसलोच दुबाव ना इतले दीस भायर सरूना पूण आस
आमी सोडुना आस आमी सोडुना
-
उर्जिता भोबे.
[एपरील,
२०२०]
© 2020 उर्जिता भोभे · आशावादी प्रकाशन सर्व हक्कां राखून दवरल्यांत.
ಕವಿತಾकविताPoem Feb 2020
आवय किद्याक म्हणटा? (- उर्जिता भोबे)
ಕವಿತಾकविताPoem Jan 2020
एक्वेरियम (- उर्जिता भोबे)
ಕವಿತಾकविताPoem Dec 2019
आमी शिकील्लीं [- उर्जिता भोबे]
More in Poinnari
ಕವಿತಾकविताPoem Feb 2025
धाळ्यो [डो. झीटा लॊबो]
ಕವಿತಾकविताPoem Oct 2020
केन्नां पुणी उटतेल्यात... (- विल्मा बंटवाळ)
ಕವಿತಾकविताPoem Nov 2016
येका फो०डाचि कता
Send your comments to author on this writing
This is not a comment box. Nothing you write here appears on the site or is shown to any other reader: it is sent to him by email, privately, and he replies to you directly if a reply is called for.
Comments
No comments yet. Be the first to say what you thought of it.
Leave a comment