प्रथम स्वतःक समज (- सलोमी मियापदव)

[कविता] प्रथम स्वतःक समज   (-  सलोमी मियापदव)

कविता म्हळ्यार सब्धांची मेळावण वा उत्रांची भांदावळ म्हणून बरयतेल्यांनी ही कविता परत परत वासची. कविता म्हळ्यार हव्यास न्हय, ती एक जवाभदारी, जशें एका घरांत एक असतुरी त्या घर्चें काम कर्ची जवाभदारी घेता तशी. हांगासर हेरांक समजावंक वेच्याधीं पयलें स्वताः समजुंची भोव गर्जेची.

बाय इंदू गेर‌सप्पे वृत्तेन शिक्षकी जावन खूप जिण्ये अनभोग जोडलली कवी. हेर भासेंनी सयत हिणें बरयलां हेर भासेंतलें हिणें वाचलां म्हणून हिच्या कवितेंनी कळून येता. ह्या कवितेची तांक तशेंच सोभाय पळेवंक आतां तुकाच आपवणें दितां.

[कविता] प्रथम स्वतःक समज (-  सलोमी मियापदव)

प्रथम स्वतःक समज

कसलें जाल्लें मानवजातीक?

कसल्याक अश्शी जीव अस्वस्थ?

मन मेल्लेवारी?

कसल्याक यश मेळना?

जीणेचो अर्थ कळना?

आयुश्य खर्चयिलें भायर ज्ञान सोद्दुनू

प्रथम स्वतःक समज

तरी जग समजता,जन समजता

खरें ज्ञानाचें मूळ आत्मसंशोधन

आस्सं तरी कसलें ह्या मनांतू?

अनेक विचारांचो घुस्पागोंधळू

भित्तरी भावनांचो उचांबळू

चिरडून दवरल्यां मत माहितीचो खवदळू

येदेशे माथ्यांतू इतलें चक्रीवादळ?

हेंची मगेलें अस्तित्व?

सोदतां वादळाचें केंद्रबिंदू

आनिकय भित्तरी मना गाभ्यांतू

आनि मेळता अपरूप स्थळ

शांत निवांत अचळ

आयुश्यांतू सोदलें, तें हांगा आस्स सगळें

विशाल विश्वाची गती

चैतन्याची असीम संपत्ती

विश्वाचो एक सूक्ष्म अंश तूं

तरीअनन्य, अद्वितीय

आकाशांतू झ्गझगी शलाखा जावनू

वाटेरी नक्षत्रां झडयत वच

जागृत जा

प्रामाणिक जा

संपूर्ण समर्थ जा.

-  इंदू गेर‌सप्पे. [एपरील, २०२३]

इंदू गेर‌सप्पे: वृत्तेन शिक्षकी जावन वावर केल्ली बाय इंदू मुंबय, कोल्कत्ता, बेंगळूर अशें सभार वठारांनी जियेवन आयिल्ली. चित्रापूर सारस्वत ब्राह्मणी (सी.एस.बी) बोलिच्या कोंकणिंत कविता बरंवची बाय इंदू गेर‌सप्पे खूप जिविता अनभोगाची कवी. आयलेवार‌च कविता ट्रसटाच्या राश्ट्रीय मट्टाचो कविता पुरसकार हिका लाभला. कन्नड, इंगलीश भासेंनी सयत ही बरयता. सभार कविगोश्टिंनी इनामां जिकल्यांत. हिच्या ’संकल्प’ कवितेच्या पुसतकाक गोंयची कोंकण भाशा मंडळिचो पुरसकार लाभला.