ಕವಿತಾकविताPoem

पप्पा तूं खंय तरी चुकता... (- कल्पेश वेरेंकार)

[कविता] पप्पा तूं खंय तरी चुकता... (- कल्पेश वेरेंकार)

ही कविता बदलून येंवच्या आयच्या काळाक सूक्त. दीस्पडत्या धांवणेंत मनशा नातीं, आनी बांद बावल्यांनी घेतला. देकून शेवोटांत सर्वांक उर्तात फकत ’चुर्चुरे’. एक सोभीत कविता, एक बापूय आपल्या भुर्ग्याक सयत वेळ दीवंक सकानासतां अपल्या मनांत कर्गोंचें चिंतप संवेदनात्मक रितीन पिंत्रायिल्लें दिसोन येता.

आयच्या ह्या धावपळीच्या जिणेंत सगळीं नाती पयसावंक लागल्या आनी हें खबर आसूंन लेगीत मनीस कांय करपाक शकना. असोच एक बापूय आपल्या सान चल्येकडल्यान नकळत पयस जावंक लागला हाची ताका जाणीव आसूंन सुध्दा तो कांय करूंक शकना. त्या निर्शेल्या बापायची भावना तुमच्यामुखार हांव कवितेंतल्यान सादर करता. कवितेचें नांव जावंन आसा ‘पप्पा तूं खंय तरी चुकता’.

[कविता] पप्पा तूं खंय तरी चुकता... (- कल्पेश वेरेंकार)

पप्पा तूं खंय तरी चुकता...

जाग येता जेन्ना म्हाका

तेन्ना तूं न्हिंदिल्लें आसता

अपुरबाय तुजी करतलो जाल्यार

तूं तुज्या सपनांत आसता

कामाच्या धावपळींत तुका

वेळ दिवंक शकना हांव

हाचो अर्थ असो न्ही की

मोग तुजो करना हांव

तुजे ते पप्पा म्हणपी उतर

आयकूंक म्हजो जीव तळमळटा

म्हजें मन म्हाका म्हणटा

पप्पा तूं खंय तरी चुकता.

तूं बावल्यांकडेन उलयता ते पळोवन

दोळे भरुंन येतात म्हजें

घरान मनशां आसतना

बावल्यांनी घेतल्या तांचें जागे

वेळ कसो दिवं हांव तुका

हे म्हाका अजून समजना

वेळ दिवंक पावलो ना जाल्यार

‘पप्पा’ म्हणपाचें तूं मात सोडूंक नाका

- कल्पेश वेरेंकार. [ज्यून, २०२०]