पिशेंपण [बालकृश्ण मल्य]

ह्या संसारांत जियेतलो हरेक मनीस एक न्हय एक पिशेंपण पांग्रून येता, अपलें पिशेंपण जेदनां जेरांच्या जिविताक कुराड घाल्ता तेदनां उभजता ’गोंदोळ’, अपलें स्वपाण जियेवंक सर्वांक हक्क आसा खरें पूण अपल्या स्वपणाक लागून हेरांचें स्वपण मसतुंचें हक्क कोणायक‌यी ना. पूण मनशाक चिंतुंक वेळ ना, ह्या वेळ नात‌ल्ल्या घडिये, अपणान कर्च्या, करून आयिल्ल्या वा करुंक चिंतचा संग्तेंचेर नियाळुंक सयत वेळ नात‌ल्ल्या संधर्भाचेर कविचीं मोलादीक उत्रां सयत पिशेंपण म्हण लाग्तात. हेच अपुर्भायेच्या आटोवाक गुटलायिल्ली कविता.

बाब बालकृषण मल्य कोच्चिचो नामणेचो युवकवी, आयलेवार अखील भारतीय हंतार आसा केल्ल्या कविता बरंवचे सर्तेंत इनाम सयत आपणायिल्लो कवी. ह्या कवितेची बोली कोच्चिची जाल्ल्यान थोडीं उत्रां समजुंक त्रास घेवंक पडतेलें. वेवेगळ्यो बोलीच कोंकणिची सोभाय जाल्लेनिमतीं ती आसा तशीच वाचप्याक दिल्या. बाकिचें सर्व तुजेर सोडतां.

[कविता] पिशेंपण [बालकृश्ण मल्य]

पिशेंपण

आयकीलें तुमीं सगळं पिशेंपण

जालीं तुमींयातां पिशाचीं

कवितेन हांवय सांगतां पिशेंपण

मनां केन्नाय तुमीं दवराची

आठेश्यात कवितेंतु आपण

संगल्लीं कैरींयासय बुद्धीयेचीं

सगटान सांगिल्ल्यावरी पण

स्वल्प भिन्न ह्या मिगेलेवरीची

कितीयासा हांतु वेगळेंपण

करूं कित्या झगडीं तर्काचीं ?

ल्हवु उल्लो जाता गोंदोळपण

आमीं जन्मान मू थेट पिशाचीं

आजी वायट लागता खरेंपण

खरें वायट दिसता म्हाकाची

लोकांतु केन्नाय राबतले म्हण

सांगताय आमीं कैरीं व्यर्थाचीं

वेळु धावंचे भो वेगाचे कारण

चिक्क घडीक ना कोणय राबताची

मागीर पावल दवरनु म्हांतारपण

आस तवळीय ना सोडताय मोहांचीं

जीणां वाचील्या तूंवें दुःखायण

पळेता सुख सपनां स्वर्गाचीं

पुण्य नावांत एक म्हणचें अडावण

वेळु पॅर घालच्यांतु ना मू कष्टची

चांग बल्लाव कर्मां करी तर्पण

संकाळ तुंटय तूं बंधपाशांचीं

सर्वय आसोय तीं देवाक समर्पण

आयका पदं हीं पिशेंपणाचीं

- बालकृश्ण मल्य [अगोसत २०१८]