मेटां (- सलोमी मियापदव)

[कविता] मेटां  (-  सलोमी मियापदव)

समाजेंत केदनांय असतुरी उलवंक व्हचाना, गुप्तीं सोसून व्हर्ता. पूण तिची अभिव्यक्त समजल्लीं नांत, तिची अभिव्यक्ती समाजेन ठरायिल्ल्या प्रकाराची न्हय, वेगळीच आसता. पूण जेदनां ती अपली अभिव्यक्ती समाजेन ठरायिल्ल्या रितीन करुंक मेट काडता तेदनां उदेता असली कविता. उत्रांनी मोटवी दिसुंक पुरो पूण ह्या दोन कडव्यांनी खूब सांग्ता ज्यें इतिहासाच्या पानांनी आमी परत परत वाचून आयिल्लें. हांगासर जिवी सिमेंट आसा आनी ताचेर हंकाराचीं मेटां आसात तीं थीर जावन उर्चें चित्रण कवी दिसयताना एक दऱ्यो आसा, आनी त्या दऱ्याच्या तडिचेर नेणत्या पावलांनी चल‌ल्लीं मेटां पुसुंक ल्हारांक धाडचें चित्रण आसा. लिसांव भोव सोंपें; अर्दो कोळसो अल्कंदता पूण भर‌ल्लो न्हय. दऱ्यो जाणारी आनी दऱ्याची सकत (गुंडाय/विसताराय) वर्णुंक तळीं/बांयची ससाय गर्जेची न्हय. आनी तो जाणतो दऱ्यो सयत नेणत्याचीं पावलां पुसू काडुंक अपलीं ल्हारां धाडता.

सलोमी मियापदव कोंकणिच्या फुडाराची एक भर्वश्याची कवी म्हणून ’आटवो सूर’ पुसतकांतल्यो तिच्यो एकेक कविता गवाय दितात. मोटव्यो पूण अपूर‌भायेच्या चिंत्पाच्यो कविता. आतां ह्या कवितेंतलीं तत्वां मेजुंक तुकाच सोडतां.

[कविता] मेटां  (-  सलोमी मियापदव)

मेटां 

जिव्या सिमेंटिच्या वाटेर

हंकारान चल‌ल्लीं मेटां

सासणाक ऊर‍लीं.

दुर्सोण्यांक

बर‍गाल आयलोच ना!

दर‍या तडीर

नेणार‍पणान

चल‌ल्लीं मेटां

ल्हारांनी पुसून काडलीं

कोणाकी कळ्ळेंच ना!

-  सलोमी मियापदव. [एपरील, २०२३]

सलोमी मियापदव: कोंकणी, कानडी भासेंनी कविता, चुटुकां, पिंतुरां तशेंच हेर रितिचीं बर्पां बरयता. तिनशांवयर कविता बरयल्यांत, कविगोश्टिंनी त्यो सादर केल्यात. हिच्या कोंकणी कवितेंचें द्वी-लिपिचें पुसतक 'आटवो सूर (२०२३)’ आशावादी प्रकाशनाखाल पर्गट जावन वेगिंच कवितारसिकांक मेळच्यार आसा.