मावडचो रस्तो (- नामदेव ग. सुर्लिकार)

[कविता] मावडचो रस्तो (- नामदेव ग. सुर्लिकार)

काळ बदलून गेल्लेपरीं मनशाची जिण्येरीत सयत बदलून गेल्या पूण ह्या कवितेंतल्यो यादी वेगळीच काणी सांगून वेता. कुळार म्हणतकच असतुरेक जितलो संतोस तर घोवाक तितलोस विरार देकून मांवाडची वाट लेगून कांटे-कुंटे आनी फातर दिसतात तेंच त्या बायलेक कांटे लेगून फुलांपरीं दिसतात.

[कविता] मावडचो रस्तो (- नामदेव ग. सुर्लिकार)

मावडचो रस्तो

मावडचो रस्तो खूब त्रासांचो

वाकडो तिकडो चट्टी देंवती

तांबडे दोंगरे मातयेचो

बायलेक त्यो संवयेच्यो कवायती

पावता म्हणसर मावड घरा

पांय म्हजे येता भरून

रान वाटेतल्यान चलतना

शेंक-यांचेर पडटा निसरून

पोत्र्यांत मात्शें सर्रर्र जाल्यार

आंगाचेर फुलता कांटो

पायांक बियांक चाबत म्हूण

जिवाण्यांचो भंय मोठो

मावोड्यां वचपाचे

केन्ना केन्नाय विचार येता

मोगरीं वोंवळां जायो जुयो

परमळ आपलो धाडून दिता

येता त्या पावसा पयलीं

थंय वचचें थारलां

कुळारा आपल्या वचपा खातीर

घरकान्नूंय भुल्लूसला

-  नामदेव ग. सुर्लिकार. [अक्तोबर, २०२०]