ಕವಿತಾकविताPoem

मामालो तो गांव (- अतिशा सुर्लीकार)

[कविता] मामालो तो गांव (- अतिशा सुर्लीकार)

कविचें काम जायतें. आनी तांतूं एक जावनासा, वर्णन कर्चें. हांगासर अपल्या मामाल्या गांवाचें केल्लें सोभीत वर्णन आमी पळेव्येत. गांवाविश्यांत सभारांनी वेवेगळ्यो कविता रचल्यात. ही कविताय तसलीच एक कविता वाचून गेल्लेपरिंच वाचप्यांच्या दोळ्यांसमोर तो गांव उभो जाता.

बाय अतिशा सुरलीकार वृत्तेंत शिक्षकी, तिच्या कवितेंतल्या गांवाक वचुंक आनी त्या गांवची सोभाय पळेवंक आतां तुकाच उलो दितां.

[कविता] मामालो तो गांव (- अतिशा सुर्लीकार)

मामालो तो गांव

मायाचे सुटयेंत रंगतालो

मामालो तो गांव

धुळाचे पायणींत

रमताले धुमशेणांचे मांड .

शेतामळार जमुन खेळटाली

कोंयडोबाल , गड्ड्यानी

कुळागरातल्या माडयानी

खेळ रंगतालो कुटुऱ्यो, मिठानी

शेण सारयल्ल्या खळ्यांत

कोण खेळं फातरानी

तर कोण खेळं

आट्या - पाट्यानी...

...

मायाचे सुटयेंत रंगतालो

मामालो तो गांव

तांबड्या आगळान

बुडटाली तांबडी सोला

आंब्या - पणसाची

आंगणभर सुरबुस साठां

कुळागरांत झडटाली

अमुरपिकीं गोठां..

दातांनी कल्लायल्ली

आंबट चिंचेची बोटां

मीठ मसालो लावन

खाताली फातरायली तोरां

ह्या खांद्यावयल्यान त्या खांद्यार

माकडा वरी नाचताली

आमी सगळी पोरां.

मायाचे सुटयेंत रंगतालो

मामालो तो गांव

दोंगराची फेरी मारीत

पुजांयताली चुन्ना - काण्णांची रास

काजीच्या मुळांत बसुन

घोंट्टाली निऱ्याचे ग्लास ....

परत एकदा

मायाचे सुटयेंत रंगतालो काय

मामालो तो गांव

काय नवलकाणयेंत बुडटलो

मामालो तो गांव

मामालो तो गांव..

- अतिशा सुर्लीकार. [मार्च, २०२०]