ಕವಿತಾकविताPoem

कुळवाड्याचो बापूय (- रमेश साजू घाडी)

[कविता] कुळवाड्याचो बापूय (- रमेश साजू घाडी)

ह्या संसारांत दरेक दुडवांत मोलाक घेवंक जायना. सर्गांत सयर अपली भास, अपली समाज, अपली संसकृती ना. देकून अप्सरेंचो नाच लेगून कांठाळ्याचो जावंक पावता. हें दाकवप, हें शो-बीज सगळें क्षणीक शिवाय सासणीक जावनासचें अपली समाज, अपल्या गांवची माती आनी अपली संसकृती म्हळ्ळें चिंतप ह्या कवितेंच भोव अपुर्भायेन केल्लें दिसून येता.

[कविता] कुळवाड्याचो बापूय (- रमेश साजू घाडी)

कुळवाड्याचो बापूय

मेलो तरी कुळवाड्याचो

बापूय सर्गार वचना

सर्गांतल्या शारांचे खंय

हवामान ताका पचना.

आदले वरीच खोरें घेवंन

तो शेता बांदार घुसपता

हळूच फांत्यार पोरसांतली

होंड्या-बांय तो उसपता.

मिर्गांतल्या पावसांत तो

जगूल जावून पेटता

पावसा थेंब्यांत खंय ताका

सर्गा सुख भेटता.

केन्नाय आड वाटेंत चलत

तो मानशे उदकांत देवता

झरकुट्याची देवतीं माड्डयत

तळये पाणयांत पेवता.

शेणिल्ल्या तो पाडकुल्यांक

गोठ्यांत हाडून पावयता

पोयेंतल्या नुस्तेंचोरांक

भेस्टावून धावडयता.

शिगम्या वेळार

दोंगरा मळार

गड्या वांगडाच धावता

देवळी घुमटी नाकां म्हणीत

झाडार बसून रावता.

कुळवाड्याचो बापूय म्हण्टा..

हो गावूच म्हजो सर्ग म्हरें

अप्सरांच्या नाचांची ती

व्यसनां बाबा आमका ना रे.

सर्ग नाका हेच भुयेंत

राखणो जावंन हांव रावतलो

तुमच्या काळजा-उल्यांक हांव

धावत येवून पावतलो.

- रमेश साजू घाडी. [एपरील, २०२०]
रमेश साजू घाडी: लिखणे नांवाखाल बरंवचो रमेश सहदेव गडी पाटल्या पंद्रा वर्सां थावन बिंब, जाग, गुलाब, सुनापरांत तशेंच भांगार‌भुंय पत्रांनी बरवन आयला. सभार कविसम्मेळनांनी तशेंच कविगोश्टिंनी कविता सादर केल्यात तशेंच चलवन वेल्यात. कवितेशिवाय काणियो तशेंच लेकनां बरंवच्या हाच्या कवितेंचो जमो ’आवय जाल्या जाणती’ पर्गटणेर असा.