कवी कोण...?! [चिक्क पांगळा]

एका समाजेंत कवी म्हळ्ळो वेगळोच. चिंतपान जशें स्वभावान. कविचो संसार वेगळो जशें ताचें चिंताप‌च वेगळें देकून कवी मात्र ज्ये देखुंक सकता तें समाजेचे चडताव मनीस पळेवंक सकानांत. ही कविची सकत म्हणा वा पिसाय पूण एक कवी मात्र हो संसार रचुंक सक्ता.

चिक्क पांगळा कांय थोडे वर्साधीं कोंकणी कविताशेतांत अपल्ये कवितापरतिभेक लागून सर्वांचें गमन वोडुंक सक‌ल्लो अवचीत म्हळ्ळेपरीं मायाग जाल्लो. पूण आतां कांय तेंपा उपरांत आयिल्ल्या ताचेथंय जियेंवचो कवी केदिंच मोनो नातलो म्हळ्ळें ही कविता अपुर्भायेन बोबाटून सांगोन आसा. जिवितापयणाच्यो थोड्यो घुंवड्यो आश्यो आसतात म्हळ्यार अपूण अपणाक विस्रून सोडुंक पडता म्हणताना चिक्कन सयत ह्या घुंवडेंनी आरायिल्लो जिण्येसार आनी अनभोग, ताच्या कवितेंनी दिसोन येतीत आनी कोंकणी कविताशेत अनीक‌यी सभारांक आकर्शीत करुंक सकुंदी म्हळ्ळेच म्हजे आंवडे.

[कविता] कवी कोण...?! [चिक्क पांगळा]

कवी कोण...?!

अमर प्रेमी तो...

भग्न प्रेमिच्या

कुर्ड्या लेकाक

शिंपडलेल्या

पाकळ्यांक आरावन

नग्न गुलोबा

माडतीर मानाक

मोगा कवन गुंतून

न्याय दिंवचो....

सोसणीक तो...

शिसतेच्या चालीर

दीस भर घोळच्या

मुयां राशीन

गुदांव भर्चें

दोळे मिणकिनासतां

थिरासाणेन पळेंवचो...

मोवाळ तो...

काल मर्णा जाळ वोळच्या

सावळ्या कलेक वर्णिल्लो

आज त्याच जाळांत सांपडाल्ल्या

पिसोळ्याचेर बिर्मोत पावून

दुखां झरी गळंवचो...

प्रक्रते अभिमानी तो...

मुडला थावन पडला

सूऱ्यो चलोन वेताना

आकास आपल्या मात्यार

नक्तिरां फुलां माळताना

रित्या कागदार तिंतान

सूऱ्याचें तशें चंद्रा

पिंतूर उत्रानीं पिंत्रावन

वोता आनी चांदन्या मिलन करंवचो...

धयराचो धूत तो...

कोरोडांच्या राशिंत

जात कात भेद नासतां

सता पाटलीं खतां

समाजे गांट पडलीं सुतां

लिकणे कात्रेंत कात्रुंचो...

खाल्तो, सादो तो...

जायत्या रातीं थावन

निदेक मोस करून

विणलेलें ताचें कवन

जाळिजाग्या मुकल्या पानार

वाचप्यां नद्रेक पडताना

मेळ्ळेले चंद पसंद पळेवन

भोव खूश पांवचो...

आशावादी प्रवादी तो...

आदल्या वर्सा सुर्वेर

फायस जाल्लो कवनां बूक

इश्टा घरा भेटे वेळार

धुळिंत लोळच्या बूकां राशिंत

कोनश्यार थावन हेडायताना

"कोंकणी‌ काव्यां मोरोंक सोडिना"

कवनां बोरोंवचीं रावयना"

म्हणोन मनांत बोबाटचो..!!

- चिक्क पांगळा [नवेंबर २०१८]