ಕವಿತಾकविताPoem

गुलाबाचो कांटो [- उदय म्हांबरो]

[कविता] गुलाबाचो कांटो [- उदय म्हांबरो]

हांगासर गुलोब आसा कांटे आसात आनी जायत्यो हेर इमाज्यो आसात. जेदनां कवितेचें वोकल घालून चोयलें तर वेवेगळीं रूपकां दिसुंक पुरो. गुलोब सोभायेची दीत कांटे विघ्नांची कुरूः दीत पूण कांट्यांची मुळावी जवाभदारी राकवण कर्ची.

बाब उदय म्हांबरो समाजीक काळजी आसचो संवेदन‌शीळ कवी म्हणतच ही कविता फकत फूल-कांटो, सोभाय-शृंगाराचेर गुंत‌ल्ली कविता न्हय बगर समाजीक संग्तेंचेर विणल्या आनी जायते मिसतेर आटाप्ता आनी ते मिसतेर सुटंवचें कम तुजेर सोडतां

[कविता] गुलाबाचो कांटो [- उदय म्हांबरो]

गुलाबाचो कांटो

मोगरी जायूक सांगताले

ज्युस्त गुलाबाच्या कानार पडले

पावसाबगर आमचे जायना खरें

पूण पावस हिसपाभायर पडल्यार

म्हज्यो कळयोच कुसता

जात्रेतल्या होमखणांत मात

एकएकदां टवटवीत फुलता

जायूक सामकें पटलें मोगरेचे

उटंगाराच्या पावसांत

ताचोय मळो घुसमट्टा

वत केन्ना येतले ताची

ताकाय उमळशीक आसता

गुलाब थंयच्यान ल्हवू कडसलो

पावस आसूं वा गीम

आपल्या फुलांचे कांटे

कोणाकूच तोपनात

तोपल्यारूय लोक

गुलाबाच्या रुपरंगाची

तोखणायूच करतात

तेंच येवजून येवजून

आपलेभितर मुरगुटलो

वार्‍यार बरो धोललो

तेवटेन एकलो कोण वतालो

ताचो नवोताल्ल बुशकोट

गुलाबाच्या कांट्याक फारावलो

- उदय म्हांबरो [ओकटोबर, २०१९]