ಕವಿತಾकविताPoem

गझल (- डा|पूर्णानंद चारी)

[कविता] गझल (- डा|पूर्णानंद चारी)

संसारांत आयचें मनशाचें जिवीत दाकवपाचें जालां देकून आमचेसमोर रसत्यार एकलो पडून मोरुनासा तर ताका कुमोक कर्च्याधीं आमचें मोबायल सेलफी काडचेदिशेन चिंतून आसा. तीच सेलफी खिणान समाजीक जाळिजग्यांनी पडता आनी ही पळेल्लो लोक सयत कांय एका पयश्याचें चिंतिनासताना लैक बटन धांबतात. ह्या परिगतेंत एक कवी अपल्या मोर्नाक येयात आनी अपल्या मोर्नाचो तमासो चोयात म्हणून उलो दिता कित्याक म्हळ्ळें अपुर्भायेन गझलाच्या रुपार हांगासर विचार्चें पळेयात.

बाब पूर्णानंद चारी गोंयचो नाम्नेचो गावपी, कवी तशेंच पदां घडपी. हाच्या ह्या कवितेंत लिपून आसच्या इमाजिंचेर घाल्लो पर्दो उघडचें काम करुंक तुकाच उलो दितां.

[कविता] गझल (- डा|पूर्णानंद चारी)

गझल

मरणार म्हज्या आताच भूजवण दिवंक येयात

सांत्वना वेळार वागतले कशे दाखोवंक येयात

चालूच आसात निमणे विधी इत्सा हावेसांचे

म्हजेय विधिची इल्ली तालीम घेवंक येयात

आखूड जाल्या मनांचो पंचनामो करचो ना

तेन्ना घालचें लाकूड आतां दाखोवंक येयात

रांक लागतली सुतक्यांची ती रांगोळी दिसता

रंग थंयच्या वागपाचो आतां सारोवंक येयात

घातकी कर्तुपांचें दर्ब -दर्प घेवन वट्ट वतलो

मुखवटयाची दुखी झलख दाखोवंक येयात