ಕವಿತಾकविताPoem

घर म्हजें नळ्याचें (- अविनाश कुंकळकार)

[कविता] घर म्हजें नळ्याचें(- अविनाश कुंकळकार)

काळाचीं रोदां घुंवल्लेपरीं मनीस बदलावणेच्या वेंगेंत अपणाक विसरून गेला. एक काळ आसलो कोलवाचें पाकें आसलो काळ तो. मागीर नळ्यांचीं पाकीं जालीं, सिमेंट-कांक्रेटिचीं पाकीं जालीं.... पूण हांगासर कविची नदर ह्या बदलावणेचेर न्हय बगर, अपूण नळ्याच्या घरांत रावून बगलेच्या घरांत आसच्या चलियो उल्लेक करताना एक अपुर्भायेचो कविता व्हाळोच व्हाळयताना कवितारसीक खरेच जावन संतोसान कवितेचो अस्वाद करतात.

बाब अविनाश कुंकळकारची अन्येक उत्तीम कवितेक वाचुंक आतां तुका उलो दितां.

[कविता] घर म्हजें नळ्याचें(- अविनाश कुंकळकार)

घर म्हजें नळ्याचें

ताच्या घरा सामकारूच म्हजें घर

घर म्हजें नळ्याचें

आंगणा कुशीकूच पोरसू आसा

पोरसू मोगर्‍या कळ्याचें.

ताच्या आंगणातलो धवो चापो

मोगर्‍याक म्हज्या भुलयता

मोगर्‍येय ताचे भुल्लसूणेन

अस्तित्व आपले फुलयता.

सकाळच्या वेळार जेन्ना

खिडके म्हर्‍यांत तें

सदाच म्हाका दिसता

केन्ना तें केंस उगयता

तर केन्ना केसातल्यो वुयो वेंचता.

दोगांयची नदर एक जाताच

लजेच्या झाडा वरी

दोनूय हात दोळ्याचेर धापून

जेन्ना म्हाका पळोवन तें लजता

तेन्ना म्हज्या हड्ड्यात

काळजाची घाट जावन

खिणा-खिणाक वाजता.

ल्हवूच दोळ्यावयलें हात काडून

नदरेची खुणां करून

पळोवन म्हाका ते हांसता

तांबडे,हळदूळे आमूर पिक्या

तमाटा वरी...

गोल गुबगुबीत गाल ताचे

गालार चेप दिसता.

कपलार तिकली,

आंगार आंगभर वत्रा

मेकप नासतना लेगीत

चेहरो ताचो...

सुर्याचे तेज पिल्ल्या वरी चकचकता

तेन्ना सुर्य लेगीत...

ताच्या मुखामळाक पळोवन दिपकावता.

अशें ताचे मन भुलवणे रूप

हांव सदाच पळयता

हें भाग्य म्हज्या दोळ्याचें

ताच्या घरा सामकारूच म्हजें घर

घर म्हजें नळ्याचें

घर म्हजें नळ्याचें.

- अविनाश कुंकळकार. [मार्च, २०२०]